مگو که بی‌خردم هیچ کس نمی‌خردم

مگو که بی‌خردم هیچکس نمی‌خردم
کرامت تو به بالای دست می‌بردم

اگر جدا کنی از خود مرا کم از صفرم
وگر کنار تو باشم فزون‌تر از عددم

(ای مولا علی علی موسی الرضا)۴

گدایی دَرَت از خلق بی‌نیازم کرد
که در سؤال کسی جز تو را صدا نزنم

هزار بار شدم غافل از تو دیدم باز
فزونی کرمت سوی این حرم کِشَدم

ز کِسرَت کَرَمت ای کریم اَهلُ‌البِیت
خجالتی که کشیدم هماره می‌کُشدم

بهای یک ثمن بُخس هم ندارم لیک
به لطف خویش امام رئوف می‌خَردم

(ای مولا علی علی موسی الرضا)۴