مگر می‌توان از غمت گریه کرد

مگر می توان از غمت گریه کرد
ولی بی تفاوت ز دنیا گذشت

مگر می توان داغدار تو بود
ولی ساده از داغ دلها گذشت

مگر می شود روضه خوان تو بود
ولی خطی از رنج انسان نگفت

مگر می شود شمر را لعن کرد
ولی هیچ از شمر دوران نگفت

ای آموزگار جوانمردی
اگر بودی امروز چه میکردی
کجا خیمه ات را میاوردی

به کوفه؟ به تهران؟ به غزه؟ به لبنان؟
کجای جهان ای حسین جان؟

حسین جان حسین جان 
حسین جان حسین جان

اگر شیعه ی چشم های توام
چگونه نبینم جهان در غم است؟

چگونه نبینم من آن دست را
که در خون ده ها هزار آدم است؟

تو‌ گفتی که با سالمان زندگی
به جز خفّت و خواری و ننگ نیست

من از کربلای تو آموختم
که حق دل کودکان جنگ نیست

اگر با تو دنیا در آمیزم
به یاری مظلوم به پا خیزم
دگر خون به ناحق نمی ریزم

میاید صدایت صدای هدایت 
هنوز از دل کربلایت

حسین جان حسین جان 
حسین جان حسین جان