مونده روی زمین پیکر تو رها
حسین ایزدخواهپسندیدن24
بازدید900+
مونده روی زمین، پیکر تو رها اَلسَّلامُ عَلیٰ مَن دَفَنَه اَهلَ قُریٰ خواهرت اگه نیست، رفته شام بلا ریگ و رمل بیابون براش گرفتن عزا سیّدُالشهدا، سیّدُالشهدا، سیّدُالشهدا، یا مُقَطَّعُ الاعضا ... تُو سراشیبیِ گودال خواهرت محکم زمین خورد تا رسیدم تَهِ گودال، یکی داشت سرت رو میبرد همه منتظرن مادرش برسه کاش صدای برادر به خواهرش برسه دست قاتل اگه به سرش برسه خدا به داد موی دخترش برسه حسین، وای ... مظلوم بودی، عطشان بودی در خون خود غلطان بودی ای واجباحترام من روی خاکا عریان بودی نیزهها بالا و پایین میرفت از تن تو خون میرفت، بودی معذب از قفا برید سر تو چرا؟ دیدم رگاتو برید، چه نامرتب نیزههای تُو تنت دستامو برید شمر پیش خواهرت نعره میکشید فَبِاَیِّ ذَنبٍ، میزنی بزن ولی یواش فَبِاَیِّ ذَنبٍ، کم دست و پا بزن داداش فَبِاَیِّ ذَنبٍ، فکر غصههای من نباش سیّد مظلوم، حسینجانم، حسینجانم، حسینجانم ... * * * * حَیِّ عَلَی العزا، حَیِّ عَلَی البکاء فی ماتَمَ الحسین، مظلوم کربلا یا اباعبدالله، یا اباعبدالله ... باز این چه شورش است که در خلق عالَم است باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است یا اباعبدالله، آقای من ... لطفی که کردهای تو به من، مادرم نکرد ای مهربانتر از پدر و مادرم، حسین اباعبدالله، اباعبدالله ... گذرم تا به درِ خانهات افتاد حسین خانهآباد شدم، خانهات آباد حسین اباعبدالله، اباعبدالله ... چقدَر نام تو زیباست اباعبدالله نمک زندگیِ ماست اباعبدالله اباعبدالله، اباعبدالله ... مدعیان گر زنند دعویِ بالاتری پرچم ارباب ما از همه بالاتر است حسین، حسین ... * * * * آه، آهی جانکاه الله، الله برپا شد دیگر تعزیه میخواند یحیی مرثیه بِین صحرای ماریه (ای نیزهنشین ای تنهاترین) ٢ وَترَ المَوتور، ثارالله شاه غیور، ثارالله یا نوراً نور، ثارالله * * * * بر مشامم میرسد هر لحظه بوی کربلا بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا تشنهی آب فراتم، ای اَجَل مهلت بده تا بگیرم در بغل، قبر شهید کربلا یا اباعبدالله، یا اباعبدالله ... یادم نمیرود که همه عزتم تویی من پای سفرهی تو شدم محترم، حسین سلسلهی موی دوست، حلقهی دام بلاست هر که در این حلقه نیست، فارغ از این ماجراست گر همه صورتگران، صورت زیبا کِشَند صورت ارباب ما از همه زیباتر است یا اباعبدالله، یا اباعبدالله ... گذرم تا به درِ خانهات افتاد حسین خانهآباد شدم، خانهات آباد حسین حسین، غریب، یا مظلوم ... * * * * فَقَد هَرَبتُ اِلَيكَ روحی و قَلبی لَدَيكَ صَلَّی اللهُ عَلَیکَ حسین، حسین ... این دلم مبتلا جامون خالی شبا کربلا چاییِ روضهته که میده سنگ دلم رو جلا ای شور تو در سر، ای قند مُکرر خورشیدِ نهان آغوش پیمبر جان حسنی ای آیینهی حیدر ناقابل جانم، ذبح علیاکبر علیاکبر، علیاکبر ... * * * * بادهی مستان، شمع شبستان آتش دوزخ با تو شد گلستان هجر تو ما را کرده پریشان مرا ذبیح خود کن ای ذبیحُالعطشان خراب و مست و حیران حسینم پریشانم، پریشان حسینم گرفتم باده از جام اباالفضل اگر از حقپرستان حسینم خونم بریز، جانم بگیر نِعمَ الرفیق، نِعمَ الامیر من کعبهام رویت شده جان میدهم، فتوا بده یا اباعبدالله، یا اباعبدالله ... روشنیِ شب، چراغ مکتب زمزمهی لب، یا سیّده زینب مثل سگ کهف، خاکنشینم خاکنشین حضرت اُمُّالبنینم شده ماه شب تارم اباالفضل تو را دارم، چه غم دارم اباالفضل؟ اباالفضلیامو پشتم به کوهه چی میخوام وقتی هست یارم اباالفضل صاحبلوا، صاحبعَلم سلطان من، ماه حرم من کعبهام رویت شده جان میدهم، فتوا بده