منی که هر نفسم اسمتو گفتم

منی که هر نفسم اسمتو گفتم
نکنه یه روزی از چشات بیفتم 

به منِ مرده یه جون تازه دادی 
برا نوکریت به من اجازه دادای

حَرَمت رویای من
دین من، دنیای من

بنویسید روی سنگ قبر من
آقای من دنیای من

اللهم عجل محیای محیای من
من برای تو گریه می‌کنم تو برای من

بطلب شب‌های جمعه نوکرت رو
حرمی که میده بوی مادرت رو

چقده بگم آقا هواتو کردم
کاش بیام به کربلاتو بر نگردم

به صدام توون بده
به دلم جنون بده

بی سر و سامونتم بیا به من سامون
بده لیلای من، یک خبری به مجنون بده

من که مردم کرب و بلات رو نشون بده
سامون بده

اگه واقعاً غمت رو درک نکردم 
ولی روضه رفتنم رو ترک نکردم

نه حبیب و حر نه جونم و زهیرم
می‌دونم که با تو عاقبت به خیرم

باتو خوبه سابقم
همه‌ی دقایقم

به خدا اگه سوال کنند ازم
میگم عاشقم، اما خودم بهتر میدونم که نالایقم

کدوم عاشقی، من که همیشه برای تو آینه‌ی دقم 
کجا عاشقم؟

دوا بده، درد هرچی دارم ازم بگیر به من یه کربلا بده

دلم شده دیوونه، حسین ابی عبدالله
دیوونه‌ی دیوونه، حسین ابی عبدالله

دارم آتیش می‌گیرم، حسین ابی عبدالله
ذره ذره می‌میرم، حسین ابی عبدالله