منظر دل‌های ماست کرب‌وبلای حسین

منظرِ دل‌های ماست کرب‌و‌بلای حسین
مرغ دل ما زند، پَر به هوای حسین 
یک نگهِ کربلا، بِه بُود از صد بهشت
جنّتِ اهل دل است، صحن و سرای حسین

یا ابا‌عبدالله الحسین...

دیدنِ باغِ بهشت، مژده به زاهد دهید
زاهد و حور و قصور، ما و لقای حسین
تربت پاکش بُوَد، داروی هر دردمند
دارالشفای خداست، کرب‌و‌بلای حسین

مُلک سلیمان بُوَد، در نظرش بی‌بها 
آن‌که گدایی کند، پیش گدای حسین
هرکه رود کربلا بوسه به خاکش زند 
بشنود از قدسیان، بانگ و نوای حسین
 
چون به عزاخانه‌اش، می‌روی آهسته رو
بال ملائک بُوَد، فرش عزای حسین
خنده‌کنان می‌رود، روز جزا در بهشت 
هرکه به دنیا کند، گریه برای حسین