نظرات
0 نظر ثبت شده
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهد
من پاره ای از نور مصباح الهدایم
[ حاج محمود کریمی ]- 8.2K
- 9
- 0
من پاره ای از نور مصباح الهدایم من چشمه جوشانی از خون خدایم سیاره ای در دامن شمس الضحایم قربانی راه شهید کربلایم شمشیر بُّران علی مرتضایم من قاسمم نَجل امام مجتبایم من سیزده ساله عزیز دو امامم فرزند خورشیدم ولی ماه تمامم سر تا قدم آیینه خیر الانامم بین بنی هاشم درخشیدست نامم من قاسمم نجل امام مجتبایم من از همان طفلی پدر از دست دادم آه یتیمی شعله میزد بر نهادم از کودکی درسِ وفا دادند یادم گَه بر روی دامان زینب سر نهادم گَه بود روی شانۀ عباس جایم من قاسمم نجل امام مجتبایم از لحظۀ طفلی که بودم شیرخواره میکرد بر من یوسفِ زهرا نظاره با من سخن میگفت چشمش با اشاره میریخت از چشمِ خدا بینش ستاره میخواند شرح کربلا را از برایم من قاسمم نجل امام مجتبایم از خُرد سالی کودکی رزمنده بودم تنها به امّید شهادت زنده بودم از مهر مولایم حسین آکنده بودم از شوق جانبازی خود طوفنده بودم تا عاقبت بردند سوی کربلایم من قاسمم نجل امام مجتبایم آن شب که خیل عاشقان آماده بودند پیش از شهادت جان به جانان داده بودند سر مستِ یک پیمانه و یک باده بودند با هم در اغوش خدا افتاده بودند بگرفت در آغوش عَّم با وفایم من قاسمم نجل امام مجتبایم فرمود ای جان عمو گردد فدایت ای بوده در آغوش ثارالله جایت چونی اگر خون جوشد از سر تا به پایت گفتی که ای جانم نثار خاک پایت شیرین تر از شهد است این مرگ از برایم من قاسمم نجل امام مجتبایم آن دم که اذن رفتن از میدان گرفتم از فیض انفاس ولایت جان گرفتم سر را به روی دست چون قرآن گرفتم اذن جهاد از حضرت جانان گرفتم دیگر ندیدم در زمین یا در سمایم من قاسمم نجل امام مجتبایم در هر قدم شوق شهادت بر سرم بود اشک عمو جاری ز چشمان ترم بود پیراهنم جای زره بر پیکرم بود شمشیر و تیغ و نیزه ها بال و پرم بود میسوخت قلب سنگها بر زخمهایم من قاسمم نجل امام مجتبایم از زخم تن با تن یکی پیراهنم شد زخمم فزون از حلقه های جوشنم شد رنگین ز خونآبه، گلویم دامنم شد زخم دوباره مرحم زخم تنم شد پامال سم اسب شد قد رسایم من قاسمم نجل امام مجتبایم ***