من مست مِی عشقم هوشیار نخواهم شد

من مست مِی عشقم، هوشیار نخواهم شد 
وز خواب خوشِ مستی بیدار نخواهم شد 

سر می‌زنم از مستی بر حلقه‌ی مِیخانه 
دیوانه‌ام ای ساقی، دیوانه‌ی دیوانه

مجنون شده‌ام دیگر، زین باده‌ی مستانه 
سر می‌کِشم از دستت پیمانه به پیمانه

دریا به سبو دارم، خُم می‌شکنم ساقی 
از  بس که زدم ساغر، مِی شد کفنم ساقی 

امروز که من مستم از باده‌ی نوشینه
تا روز قیامت هم هشیار نخواهم شد