من برایت پدرم، پس تو برایم پسری

من برایت پدرم، پس تو برایم پسری 
چه مبارك پسری و، چه مبارك پدری 

یاد شب های مناجات حسن می افتم 
می وزد از سر زلف تو نسیم سحری 

همه گشتیم ولی نیست به اندازه ی تو 
نه كلاخودی و نه یك زرهی، نه سپری 

من از آنجا كه به موساییَت ایمان دارم 
می فرستم به سوی گود، تو را یك نفری 

بی سبب نیست حرم پشت سرت راه افتاد 
نیست ممكن برَوی و دل ما را نبری 

قاسمم را به روی زین بگذار عباسم 
قمری را به روی دست گرفته قمری 

نو عروست كه نشد موی تو را شانه كند 
عاقبت گیسویت افتاد به دست دگری 

تو خودت قاسمی و سرزده تقسیم شدی 
تو هجا بودی و حالا دو هجا بیشتری 

بند بند تو كه پاشید خودم فهمیدم 
از روی قامت تو رد شده هر رهگذری 

جا به جا می شود این دنده تكانت بدهم 
وای عجب دردسری، وای عجب دردسری