من، بحر نهفته در سبویم
حاج محمود کریمیپسندیدن4
بازدید200+
من، بحر نهفته در سبویم فریاد شکسته در گلویم خورشید در آبگینه دارم صد قلزم خون به سینه دارم یک جرم صغیر و یک جهان داد یک حنجره و هزار فریاد چون قطرهی متّصل به دریا یکباره نهاده دل به دریا بحری شدهام، تمامگوهر در مدح و ثنای کفو حیدر طوبای تمام قدّ احمد زهرا یعنی همان محمّد آن شمسهی عالم هدایت پیوند رسالت و ولایت آن بهجت قلب قلب هستی آیینهی حقّ و حقپرستی رکن دگر امام خلقت مام پدر تمام خلقت لبخند نماز، بر لب اوست صد لیلهی قدر، هر شب اوست او مادر دودمان وحی است خورشید ستارگان وحی است جبریل کند بسی تعلّم تا در بر او کند تکلّم عنقای سحر بدان کمالش دلبسته به نغمهی بلالش فردوس، گدای فضّهی اوست خاک کف پای فضّهی اوست گر فاطمه، روو به او کند باز جنّت به بهشت میکند ناز احمد که خدا دهد سلامش مأمور بود به احترامش در محضر او قیام میکرد بر او به ادب، سلام میکرد وقتی به نماز بست قامت کردند فرشتگان قیامت دیدند خدای بی نیازش فخریّه نموده بر نمازش از اوست به پا، نظام اسلام در اوست عیان، تمام اسلام احمد شده در ولاش پابست چون دست خداش بوسدش دست چون پرتو حق که تابد از طور تابید شبی ز چادرش نور ز آن نور که بود نور ایمان هفتادیهود شد مسلمان در آل کساء، یگانهمحور با بودن احمد است و حیدر این کیست که محور رسالت با این همه عزّت و جلالت چون روح به بر بگیرد او را گوید: پدرت فدات زهرا عالم همه بر درش فقیرند مسکین و یتیم یا اسیرند این لنگر یازدهسفینه است این محور عرش در مدینه است خورشید، گدای آفتابش شرمنده حیاست از حجابش از عصمت او حجاب جوشد جز او که ز کور، چهره پوشد؟ حیدر که امامت و ولایت دارد به جهان بی نهایت چون فاطمهاش دُر سخن گفت رازی ز کمال خویشتن گفت حیرت زده، روو به قهقرا رفت یکباره به نزد مصطفی رفت احمد که ز قصّه بود آگاه لبخند زد و شکفت ناگاه کهای کلّ علوم را تجسّم بنشین به برم؛ بزن تبسّم کهاین راز نگفته با تو گویم زهراست محمّد و من اویم با اینهمه داشت دستش آماس گرداند ز بس به خانه دستاس انداخته بود دست او پوست با آنهمه داشت کار را دوست چون ذات خدای خود یگانه با فضّه، شریک کار خانه فضّه که ورا کنیز بودی چون زینب او عزیز بودی ای روح لطیف جاودانی ای جان و تن تو آسمانی وی مادر انبیاء ز آدم وی قدّ نبی به محضرت خم مرآت خدا، تمام احمد شایستهی احترام احمد نهساله عروس بیت حیدر آورده بر او دو مه، دو اختر ملک و ملکوت، سائل تو ما را نرسد فضائل تو ما را نرسد ثنات، زهرا خورشید کجا و مورِ صحرا جایی که رسول بوسدت دست باید که لب از سخن فرو بست موساست عصا به کف، شبانت خورشید، گدای آستانت تو دست خدا در آستینی تو یار امام راستینی جز دست خدا کسی نشاید کهاز دست علی، گره گشاید در راه علی که ظلم دیده است فرزند تو اوّلین شهید است کی گفته که قبر تو نهان است خاک تو فراتر از جهان است باللّه قسم ای رسول را اُم عالم شده در مزار تو گم بر عرشهی فُلک تو، ملک چیست در وسعت مُلک تو، فلک چیست ارکان وجود، محکم از توست ملک و ملکوت عالم از توست مسکین تو ای ملیکهی دین صد باغ فدک دهد به مسکین باللّه به بهشت، ناز داری تو کی به فدک نیاز داری تو بهر علی قیام کردی خود را سپر امام کردی احقاق فدک برای این بود کهآن در ید دشمنان دین بود دشمن ز شما فدک ستاند تا دست علی تهی بماند دردا که تو را به خانه کشتند با ضربت تازیانه کشتند خاکم به دهن، ز ضرب سیلی خورشید مدینه گشت نیلی تا چند کنایه و اشاره والله شکست گوشواره بر فرق فلک، شکاف شمشیر بازوی تو و غلاف شمشیر؟ فریاد که پاره شد گلویم بگذار همان به پرده گویم تاریکی محض، نور را کشت شیطان به بهشت، حور را کشت امّت به جدال، پا فشردند بر خانهی تو هجوم بردند گیرم ز علی دو دست بستند بازوی تو را چرا شکستند ای اهل مدینه! ننگتان باد پیوسته به دل، شرنگتان باد در گلبن وحی، عهد بستید وز طائر نور، پر شکستید همدردی با بتول این بود؟ حقّ نعم رسول، این بود ای آه نهان، درون سینه ای تیرگی شب مدینه تو گریهی مخفیانه دیدی تو دفن بدن، شبانه دیدی آن شب که فلک شراره میریخت وز چشم قمر، ستاره میریخت مولا ز فراق، خونجگر بود از هر شب خود، غریبتر بود تابوت حبیبهاش به دوشش خاموش و بر آسمان، خروشش شب سوخت به اشک بی صدایش تابوت گریست از برایش میبرد کتاب غربتش را میدید ز دور، تربتش را میسوخت به یاد آن شهیده میرفت به قامت خمیده دنبال جنازه با دلی چاک هرچند قدم، فتاد بر خاک یک دست به سوی حیّ منّان دست دگرش به دوش سلمان مقداد بر او نظاره میکرد تقدیم غمش، ستاره میکرد میریخت سرشک بر عذارش میکرد نگه به قبر یارش کهای قبر! امید حیدر است این پاکیزهگل پیمبر است این جانان من است این تن پاک آرام به بر بگیرش ای خاک او صدمهی بیشمار دیده او در پس در، فشار دیده اکنون که تو گشتهای مزارش زنهار دگر مده فشارش امّید دل مرا، زمانه بگرفت ز من به تازیانه این است شهیدهی ولایت خون کفنش کند روایت دستش به غلاف تیغ دشمن گردید جدا ز دامن من پس چشم ز جان خویشتن بست بگرفت جنازه را سر دست جان بر سر دست خود نهاده تنها و غریب ایستاده دیدند برای اوّلینبار لرزید علی در آن شب تار کس نیست جنازه را بگیرد ای وای اگر علی بمیرد ناگه دل شب در آن بیابان از قبر، دو دست شد نمایان کهای مظهر اقتدار و غیرت وی رفته فرو به بحر حیرت من صاحب این امانت استم بسپار گل مرا به دستم آن شب که چو گل ز هم شکفتی زهرای مرا ز من گرفتی بر دست تو دست او نهادم کی یاس کبود بر تو دادم دردا که گلم پر از نشانه است نیلوفر دست تازیانه است