معروف به عباس و مسما به اباالفضل

معروف به عباس و مُسَمّیٰ به اَبَالفضل
عالَم به علی نازَد و مولا به اَبَالفضل

هر دفعه که هر مشکل و هر مسئله‌ای بود
بُریدیم پناه از همه دنیا به اَبَالفضل

بعد از"به خدا" و "به علی" بی برو برگشت
در کشورِ ما هست قسم‌ها به اَبَالفضل

صد حاجت اگر داشته هر کس طِیِ یک سال
ده تا "به رضا" گفته، نَوَد تا "به اَبَالفضل"

اَلقاب زیادند ولی عالَم و آدم
گویند فقط خوش قد و بالا به اَبَالفضل

پرسید کسی وزنِ غزل چیست؟ بگویید: 
لاحَولَ و لاقُوَّةَ اِلّا بِاَبَالفضل
****
روی پَرِ ملائک خنده‌کنان اَبَالفضل
پا بَر زمین نهادی از آسمان اَبَالفضل

جشن تولدت را خورشید و مَه گرفتند
بَسکه مُرید داری، در کهکشان اَبَالفضل

فَتحُ‌الفُتوح کردی، با دست‌های خالی
سردارِ بی‌نیاز از، تیر و کمان، اَبَالفضل

وِردِ لبِ تو باشد، هرلحظه: جان رقیه
وِردِ لبِ رقیه، هرلحظه: جان اَبَالفضل