مدینه چه کردی رسول خدا را

مدینه، چه کردی رسول خدا را
گرفتی زِ ما خاتم‌الانبیا را

چه بیدادگر بود، این چرخ گردون
که خاک یتیمی، به سر ریخت ما را

دریغا که روح دعا، رفت در خاک
گرفتند از ما روان دعا را

به سوگ محمّد، بگریید، یاران
که زهرا ببیند، سرشک شما را

بیارید گل بر در بیت زهرا
که هم‌درد باشید، خَیرُالنسا را

الهی الهی که اهل مدینه
نبینند، تنهایی مرتضا را

الهی نبینم که زهرا به صحرا
دهد آب با اشگ خود نخل‌ها را

مبادا که در بیت وحی الهی
بدون طهارت، گذارید پا را

ببوسید، روی حسین و حسن را
تسلّا دهید این دو صاحبْ عزا را

خدا را چه شد، آن طبیب دو عالم
که آورد، بر زخم‌ جان‌‌ها، دوا را

نه لب بر گلوی حسینش نهاده
نه بوسیده لعل لب مجتبا را

سلامی نداده است، بر اهل‌بیتش
زیارت نکرده است، بیت‌الولا را

زنان مدینه، چو جان در بر خود
بگیرید، دخت رسول خدا را

مبادا مبادا، گذارید تنها
در این روزها، عصمت کبریا را

زنان مدینه، به جان پیمبر
بگویید اسرار این ماجرا را

چرا شعله از بیت زهرا بلند است
ببینید، آتش زدند آن سرا را

دریغا دریغا که در پشت آن در
شکستند، ارکان أرض و سما را

بیایید، در آستان ولایت
که کشتند، ریحانةُ المصطفا را

خطاکار، آن بود، ای اهل عالم
کز اوّل رها کرد، تیر خطا را

خدا را در بیت توحید و آتش
یهودند این جانیان، یا نصارا

یهود و نصارا به پیغمبر خود
روا داشت کی این چنین ناروا را

کسی کو زند، لطمه بر روی زهرا
به قرآن که کفرش بود آشکارا

نه سهمی، زِ قرآن و اسلام دارد
نه دیده است، یک لحظه رنگ حیا را

ندیده است، پیغمبری، جز محمّد
زِ امّت، چنین ظلم و جور و جفا را

شراری، زِ بیت ‌الولا رفت بالا
که بگرفت در کام خود کربلا را

عدو، آتشی زد به بیت ولایت
که بگرفت، تا حشر، دودش فضا را

زمام سخن را نگهدار "میثم"
که آتش زدی، قلب اهل ولا را

***