قمر اهل البیتی

قمرِ اهل بیتی، افتخار علی
پسر قهرمان و ریشه‌دارِ علی

به تو میگن عموجان، همه‌ی اهل بیت
شیر بی‌باک میدان، ذوالفقار علی

کاشف الکرب حسینی و وفاداری تو
چهار تا معصوم بوسیدن دستِ علمداریتو

از درِ خونه‌ی تو نمیشه هیچ‌کس مایوس
همه دستِ پُر میرن بس‌که سخا داری تو

ماییم و دمِ اباالفضلت، ذکرِ مرحمِ اباالفضلت
مرده زنده می‌کنی حقّا، زیرِ پرچم اباالفضلت

یا قمر العشیره یا اباالفضل...

به تو قرصه دلای بچه‌های علی
تا تو هستی نمیشه خالی جای علی

مثلِ بابات رشیدی، مثلِ بابات رئوف
روی دستت می‌خوابن، نوه‌های علی

مهدیِ فاطمه هرلحظه سلامت میده
روزِ محشر خودِ حق ارج و مقامت میده

قوتِ قلبِ امامِ دو سرا بودی تو
چه مقامی که بهت تکیه امامت میده

قمرِ منیرِ دنیامی، آرزوی خواب شب‌هامی
تو گرفتاری و تو سختی، قسمِ رو لبِ بابامی

تو کلامت نداری جز کلامِ علی
میشی وقتِ نبردت، تو تمامِ علی

کوریِ اهلِ کینه، با صدای بلند
تو اذان و اقامه‌ات میگی نامِ علی

گرهِ زلف‌ِ ملیحت به دو ابرو بسته
 لحظه‌ی رد شدنت کوچه ز هر سو بسته

موقع جنگ و نبردت همه میگن اینو
ببینید که شمشیرِ جنگشو از رو بسته

بنده‌ی نابِ خداوندی 
حرزِ یا فاطمه می‌بندی

می‌بَری دل از دلِ زینب 
وقتی‌که یه‌لحظه می‌خندی