غم مخور یا فاطمه ای بانوی پهلو شکسته
حاج جواد حیدریپسندیدن9
بازدید0
غم مخور یا فاطمه ای بانوی پهلو شکسته مهدیت با شیشه‌ی دارو و درمان خواهد آمد به نام فاطمه او که ستون خیمه دین است که ابتکار قدم‌های او بهشت برین است طُفیل خلقت او آسمان و زمین است و گرد چادر او خاستگاه حبل متین است به لطف اوست اگر می‌رسد به ما برکاتی چه کوثری! چه گشایشگری! چه باب نجاتی! چنین پدر شدنی بوده آرزوی پیمبر که او اضافه نموده به آبروی پیمبر برای اهل کسا ربط گفت‌وگوی پیمبر انار قلب علی، سیب در گلوی پیمبر نثار بعل و بنوها و یا فاطمه صلواتی چه کوثری! چه گشایشگری! چه باب نجاتی! چه فطرتی است که فاطر شده مبین ذاتش که سلب و ثبت ندارد منزهات صفاتش به هم تنیده خدا نور از جمیع جهاتش اصالت است که می‌بارد از بیوت و جناتش عجب مفرح ذاتی عجب ممد حیاتی چه کوثری! چه گشایشگری! چه باب نجاتی! به شرط لا همه خلق است و لا به شرط جز او نیست چنان که گفتن از او جز بیان راز مگونیست جز او رجوع دقیقی برای واعتصمونیست اجابتی‌ست که هم‌دوش او جناب سلونیست چه بی‌حدود مقامی و با شکوه صفاتی چه کوثری! چه گشایشگری! چه باب نجاتی! حلول هاله‌ی نورش بلازمان و مکان است و شرح شأنیتش خارج از توان بیان است اراده‌ای‌ست که امرش همیشه در جریان است بدان که گفتن یا فاطمه وضوی دهان است بدان که گفتن یا فاطمه وضوی دهان است عجب مبدّل سیئات بالحسناتی عجب مبدّل سیئات بالحسناتی چه کوثری! چه گشایشگری! چه باب نجاتی! چه خلقتی‌ست که قبله نموده تکیه به توکل چه هیبتی‌ست که او را زمین نکرده تحمل هر آن چه نامتناهی در او رسد به تعادل ائمه‌اند مقیمش برای عرض توسل مخیر است و به دستانش عرصه عرصاتی چه کوثری! چه گشایشگری! چه باب نجاتی! نوشته مهریه‌اش را خدای خالق سبحان به آب‌های زمین و به خمس عالم امکان به بحر نیل و فرات و به بلخ و دجله مهران و اختیار شفاعت برای ان مع الانسان بدون فاطمه دل‌خوش مکن به صوم و صلاتی چه کوثری! چه گشایشگری! چه باب نجاتی! به بنده بودن او قائلند به صرف تقیه به آن مهارت، به آن طهارت محض و به آن الهه زکیه جهان ندیده به خود بانویی چنین علویه که جلوه کرده کمی حین خطبه فدکیه به ما رسیده از این عطر عطر خوش فقط نفحاتی چه کوثری! چه گشایشگری! چه باب نجاتی! فقد نلفت که او در حقیقت ام ابیهاست همان حقیقت مسعوده‌ای که در دل فیهاست موکلان حجابش جنود صرصر و ریحاست و بارگاه وصول تمام ناشدنی‌هاست مضی الزمان و قلبی یقول انک آتی چه کوثری! چه گشایشگری! چه باب نجاتی! وجود تو تا به ابد در عدم نمی‌آید تو و وفات؟ نه، این دو به هم نمی‌آید. چنین به شوق به تابوت خود نگاه مکن به من نگاه کنی از تو کم نمی‌آید شکسته‌بسته‌ی من، خسته‌ای و می‌خواهم بگویمت که بمانی، دلم نمی‌آید چنین که سخت نفس می‌کشی هراسانم که دم اگر برود، بازدم نمی‌آید کنون که مثل خیالی به بستر افتادی دگر به بازوی تو این ورم نمی‌آید؟ ستون خانه‌ی من، خانه‌ام خراب شده به تو رشیده‌ی من، قدّ خم نمی‌آید یکی از آن همه همسایه‌ها که دعا کردی به سوی خانه‌ی ما یک قدم نمی‌آید صدای در که شنیدی نترس، جان علی کسی به خانه‌ی ما غیر غم نمی‌آید تو را درون دلم دفن می‌کنم زهرا که جز فرشته کسی در حرم نمی‌آید