غربت علی

طفلان من به نان و غذا لب نمیزنند
گیرم که سفره پهن شده مادری که نیست

زینب نشسته اشک مرا پاک میکند
کوثر شده به جای همان کوثری که نیست

شستیم خون مانده به دیوار را ولی
از خاطرم چگونه رود آن دری که نیست