عمری‌ست که بر در رضایی
علی پورکاوهپسندیدن3
بازدید200+
عمری‌ست که بر در رضایی ارثی‌ست که نوکر رضایی بیچاره‌ی خواهر رضایی مستاجر کشور رضایی ما رشته ز غیر پاره کردیم چون خانه از او اجاره کردیم در سینه‌ی خسته، آه دارم بیچاره شدم و آه دارم من جز تو مگر پناه دارم ردم نکنی گناه دارم روزم که به تو هر که کار یابد است آبادی بی‌شمار خراب است دلتنگ جمالت آفتاب است چون پیر شما ابوتراب است خورشید زند پیش تو زانو صلیت علی، صلیت علی ضامن آهو تو که ایوان حیدری داری چقدر حوض کوثری داری نفخه صور است، نفخه نقاره تا که بالا گرفت فواره یادم آمد رباب بیچاره تشنه لب بود پای گهواره نغمه‌ای که عجیب دلگیر است لای لای رباب بی شیر است