عجب عطر سیبی وزیده

عجب عطر سیبی وزیده
که هر سو نشان حسین است
به حرف آمده خاک صحرا
که این کاروان حسین است

مبادا که با داغ یاران، بلرزد دمی شانه‌ی او
مبادا در آتش بسوزد، خیام غریبانه‌ی او

ندارد حبیبم، به دنیا نیازی
مخوان کوفیان را، به مهمان نوازی

(السلام کرب‌وبلا، کرب‌وبلا، کرب‌وبلا)