عبا به روی سر خود کشید و هی افتاد

عبا به روی سر خود کشید و هِی افتاد
همین‌که زهر جگر را درید و هِی افتاد

سرِ مبارک و چشمان تار و سنگِ مسیر
میانِ راه زمین را ندید و هِی اُفتاد

چه کرد با جگرش زهر مادرش می‌دید
چگونه تا درِ حجره رسید و هِی افتاد

گرفته بود اَباصَلت از بغل‌هایش
نشست و پاشد و آهی کشید و هِی افتاد

برای زهر نه در کوچه یادِ مادر بود
صدای ناله‌ی زهرا شنید و هِی افتاد

گذاشت دست به در، میخِ شعله‌ور را دید
گذاشت دست به پهلو، خمید و هِی افتاد

رضا نبود حسن بود و پاره‌های جگر
به خاک، خون زِلبانش چکید هِی افتاد

به یادِ روضه‌ی یاابن الشبیب و یادِ سر و
لباس کهنه و آنکه برید و هِی افتاد

زِ خیمه تا به بلندی، زِ تل سویِ گودال
چقدر عمه‌ی ما هِی دوید و هِی افتاد

نکرد رحم حرامی به طفل بی بابا
که پابرهنه دوید و بُرید و هِی افتاد

به من دهید که سر را برایتان ببَرَم
شما که هِی نوک نیزه زدید و هِی افتاد

حسین...

تقلا نکن کاری ازم بر نمیاد، عزیز برادرم
صدات می‌زنم اما صدات در نمیاد، عزیز برادرم

ای وای، ای وای برادرم

گرد و خاک دست و پا زدنت نشسته رو پرم

ای وای حسین