صدای پای خدا می‌رسد به گوش بیا

صدای پای خدا می‌رسد به گوش بیا
سَبو به دست و غزل‌خوان و باده‌نوش بیا

بگیر بیرق میخانه را به دوش بیا
به بزمِ آمدنِ پیرِ مِی فروش بیا

صدای صحبت هَل مِن مَزید آمده است
خدای عشق، در انسان پدید آمده است

نوید جوشش شعری جدید می‌آید
به قفل بسته‌ی دل‌‌ها، کلید می‌آید

کسی که دل به هوایش تپید می‌آید
خبر دهید به فُطرس امید می‌آید

بیا که یأس، مرامِ خدا فروخته‌هاست
شبِ رسیدن آقای بال سوخته‌هاست

به تشنه‌ای که به دامِ سراب افتاده‌ست
بگو که کشتیِ رحمت به آب افتاده‌ست

فقط نه از سر فطرس عذاب افتاده‌ست
دهان هرچه گنهکار آب افتاده‌ست

پیاله‌ها همه از این شراب پر شده است
به هرکسی که نظر کرده است حُر شده است

حسین آمده تا خلق، رستگار شوند
به یمن گریه به او، فصل‌ها بهار شوند

حسین آمده تا قلب‌ها، شکار شوند
به محض بردن این نام، بیقرار شوند

حسین آمده با یک نگاه، دل ببرد
وگرنه کیست از این روسیاه، دل ببرد

زِ عرش گفت، خداوند قادرِ منّان
خموش باش جهنم، که سومِ شعبان

بجای آتش تو کرده، رحمتم طغیان
حسین مانَد و بس، کلٌ مَن عَلیها فان

بگو رسول به این خلق تا ابد گمراه
که مَن اَحَبَّ حسینا، فقد اَحَبَّ الله

اگر چه شیر، زِ انگشتِ وحی می‌نوشد
و جبرئیل به جسمش، لباس می‌پوشد

شهنشه است ولی با غلام می‌جوشد
مرا بخاطر روی سیاه نفروشد

کسی که رو به‌ روی بنده‌اش گذاشته است
هوای نوکر خود را همیشه داشته است

خدا کند که مرا عاقبت به خیر کند
فداییِ وهب و مسلم و بُرِیر کند

مرا نگاه، چو راهب میان دِیر کند
به خیمه‌اش بکشاند مرا زُهِیر کند

چنان حبیب در این خانه، مو‌سپید شوم
شبیه جون در آغوش او، شهید شوم

اگر نبود حسینیه، ما کجا بودیم
چنان کبوتر صد بام و صد هوا بودیم

هزار شکر که با او از ابتدا بودیم
شب ولادتش ای کاش کربلا بودیم

نشد کنار تو باشیم، از بد اقبالیست
دمِ ضریح تو صد حیف جای ما خالیست

دم ضریح تو اما دلی پریشان است
به روی سینه‌ زند مادری که گریان است

هنوز هم پسرم روی خاک، عریان است
هنوز بین دو نهر آب، عطشان است

چه کربلاست، که آدم به هوش می‌آید
هنوز ناله‌ی زینب، به گوش می‌آید

به سیل اشک عزادارها، دعا فرما
دیار و خاک مرا عاری از بلا فرما

و مردمم را از بند غم رها فرما
فقط به درد و غم خویش مبتلا فرما

به دام سیل اگر این دیار افتاده‌ست
به دست سینه‌زنانت دوباره آباد است