صدای عشق می‌آید

صدای عشق می‌آید، صدای پای مولایی
صدای حیدر و زهرا، که می‌خوانند لالایی

جمال تو به غارت برده عقل و هوش آدم را
چه گیسویی، چه ابرویی، چه لبخند دل‌آرایی

به سیرت مثل پیغمبر، به هیبت همچنان حیدر
حسن حُسنیز سر تا پا، کمالات تو زهرایی

شرار نام تو آتش زده بر جان عاشق‌ها
حسین بن علی هستی، چه اسم با مُسَمایی

در هر خانه‌ای عاشق شدم، رسوا شدم آخر 
فقط در خانه‌ی حیدر، ندارد عشق رسوایی

فقیرم من، تویی احسان، کویرم من، تویی باران
اسیرم من، امیری تو، منم مجنون تو لیلایی

رسد مرگ من آن روزی، که از یادت جدا گردم 
برایم زندگی بی تو، ندارد هیچ معنایی

شفایم داد ذکر یا حسین روضه خان‌هایت
عطا کردی به نوکرها، نفس‌های مسیحایی

شبی در خواب می‌دیدم، که من هم زائرت هستم
حرم بود و ضریح تو، عجب حسی چه رؤیایی

دل زهرا در این شش ماه، خون شد از صدای تو
که با صوت انالعطشان تو، کرده هو آوایی

نشسته فاطمه یک گوشه‌ای و اشک می‌ریزد
به یاد ظهر عاشورا، به یاد روز تنهایی

لبت تشنه، تنت زخمی، سجود تو ته گودال
کسی چون تو نکرده این چنین تفسیر شیدایی

رسد روزی که سر را زیر پای تو بیندازم
شهادت در رکاب تو، عجب پایان زیبایی

کنار نامتان زبان شعر لال می‌شود
قلم شبیه مرغکی، شکسته بال می‌شود

و بین عقل و عشق، باز هم جدال می‌شود
همیشه وصفتان برای من محال می‌شود

ولی شروع می‌کنم که عشق انتخاب شد
سلام ماه طایفه، سلام حضرت قمر

به یمن مقدم تو شام عاشقان شده سحر
و می‌رسد به لطف تو به ما جنون مستمر

برای آن‌که دور باشد از تو چشم بد نظر
و ان یکاد ذکر دائم ابوتراب شد

به پیش پای او تمام کائنات سائل است
چقد با ابهت و چقد خوش مائل است

وفا و غیرت و ادب، جمیع این خصائلت
چه گویم از مقام او که او ابوالفضائل است

به وصف یک کرامتش، نوشته صد کتاب شد
به وقت رزم او به پا شده است محشری دگر

به کار زار آمده دوباره حیدری دگر
نمانده است بین معرکه، دلاوری دگر

سری فتاد روی خاک، و پشت آن سری دگر
هزار شکر چهره‌اش کشیده در نقاب شد

در آسمان عاشقی حسین، مهر و ماه تو
علم به دوش آمدی، امیر این سپاه تو

برای کل لشکر حسین، تکیه‌گاه تو
برای اهل بیت او پس از خدا پناه تو

و زانوان تو برای خواهرت رکاب شد
همیشه بوده نام تو برای ما گره گشا

نگاه کن که آمده، دوباره محضرت گدا
من از ازل شدم به عشق تو اسیر و مبتلا

دعا و التماس هر شبم شده است، کربلا
و باز با نگاه تو، دعام مستجاب شد