شکسته‌ بالم

شکسته‌بالَم و از پُشتِ میله‌های قَفَس
نگاهِ حسرتی از دور بَر چمن دارم

به روزِ مرگ، مبادا کَفَن کنید مرا
که غلامم من و اربابِ بی‌کفن دارم

شَأن نزولت می‌کند آخر بلندم 
سَر را تو دادی، جای تو من سربلندم

یادم نمی‌رود که همه عزّتم تویی
من پای سُفره‌ی تو شدم محترم حسین

(حسین یااَباعَبدللّٰه...)۴

جنسِ بی‌قیمتِ افتاده تَهِ بازارم
تو بیا باز ضَرر کن بخرم، بردارم

جُز ضَرر گرچه برای تو ندارم امّا
چون همیشه پدری کن به کسی نسپارم

ما که گفتیم غلامیم شما هم مولا
لطف کن بِینِ غلامانِ خودت بِشمارم

از ضریحت دو سه تا بوسه طلبکارم من
تا ضریحت طَلَبم را ندهد بیمارم