شنیده می‌شود از آسمان صدایی که

شنیده می‌شود، از آسمان صدایی که
کشیده شعر مرا، باز هم به جایی که

نبود هیچکسی، جز خدا، خدایی که
نوشت نام تورا نام آشنایی که

پس از نوشتن آن آسمان تبسم کرد 
و با شنیدنش افلاک دست و پا گم کرد

نوشت فاطمه، شاعر زبانش الکن شد 
نوشت فاطمه، هفت آسمان مزین شد

نوشت فاطمه، تکلیف نور روشن شد
دلیل خلق زمین و زمان معین شد

نوشت، فاطمه یعنی خدا غزل گفته‌است 
غزل قصیده نابی که از ازل گفته‌است

(نوشت فاطمه، تعریف دیگری دارد)۲
ز درک خاک، مقام فراتری دارد

خوشا به حال پیمبر، چه مادری دارد
درون خانه بهشت معطری دارد

پدر همیشه کنارت حضور گرمی داشت 
برای وصف تو از عرش واژه برمی‌داشت

چرا که روی زمین واژه وزینی نیست
به شأن وصف تو، اوصاف این چنینی نیست

و جای صحبت این شاعر زمینی نیست
و شعر گفتن ما غیر شرمگینی نیست

خدا فراتر از این واژه‌ها، کشیده تورا
گمان کنم که تورا، اصلا آفریده تورا

که گِرد چادر تو، آسمان طواف کند
و، زیر سایه‌ی آن کعبه اعتکاف کند

مَلَک ببیند و، آنگاه اعتراف کند
که آن شکوه جهان را پر از عفاف کند

کتاب زندگی‌ات را مرور باید کرد
مرور کوثر و تطهیر و نور باید کرد