شلوغ بود دل آسمون گرفته بود و بی فروغ بود

شلوغ بود
دل آسمون گرفته بود و بی‌فروغ بود
کاشکی روضه‌های قتلگاهِ تو دروغ بود
شلوغ بود، شلوغ بود

غروب بود
یک نفس صدای یا مُقَلّبَ القُلوب بود
بعد تیر و نیزه تازه وقت سنگ و چوب بود
غروب بود

غریب بود
جای نعلِ تازه روی صورتش عجیب بود
زیر چکمه‌های قاتلی که نانجیب بود