دل و روح ما، سر و جان ما لِتُرابِ مَقدَمکَ الفِدا

دل و روح ما، سر و جان ما 
لِتُرابِ مَقدَمَکَ الفِدا

عَظُمَ البَلا، بَرِحَ الخَفا 
فرج است راه نجات ما

همه ناامید، همه روسیاه 
همه در کشاکش راه و چاه

همه تا کمر به گِل گناه 
خجلیم به اَنکَشَفَ الغِطاء

نرسیده شام غمی به سر 
نرسیده از سحری خبر

نه کسی به فکر کسی دگر 
تو بیا که وَ انقَطَعَ الرِجاء

نه کسی هواییِ فیض ربّ 
نه به فکر واجب و مستحب

ظَهَرَ الفَسادُ بِما کَسَب 
تو بیا که تازه شود هوا

گِله و شکایتِ خویشتن 
به کجا بَرَد دل تنگ من؟

تو بیا سری به دلم بزن 
که مُستَعانی و مُشتَکی

تو بیا که سر بزند بهار 
به خزان دائم روزگار

به جهان ما برکت بیار 
که بِیُمنِکَ رُزِقَ الوَریٰ

تو‌ بیا که هم‌ گره وا شود 
دلِ خَلق جای خدا شود

که زمان صلح و صفا شود 
بِجَمالِکَ کَشَفَ الدُّجیٰ

تو بیا و چاره‌ی نو بساز 
که به ما شود درِ صبح باز

شبِ عاشقان تو بس دراز 
و بِنُورِ وَجهِکَ مُنتَهیٰ