شده ولوله، گوییا این بار
میثم مطیعیپسندیدن14
بازدید5.1K
شده ولوله، گوییا این بار به میدان زده حیدر کرار یلی چون علی، یا علی بر لب علی رو، علی خو، علی پیکار رخش، والقمر، موی او واللیل چو القارعَة ضربِ شمشیرش نفس بر نمیآید از دشمن بنازم به رزم نفس گیرش به این رزم حیدری، به پا کرده محشری از او هر عدویی به سویی گریزد حُمُرٌ مُسْتَنْفِرَة که فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَة نگر مظهرِ اسم قهارِ ایزد یابن الحیدر، شاه وفا اباالفضل ای معنای، صدق و صفا اباالفضل ای سقای، کربوبلا اباالفضل (ای سقای کربوبلا ابالفضل)4 *** هُنا حَيثُ تَنحَبِسُ الأنفاسْ هنا ثُقِبَت قِربةُ العباس و صارتْ فُراتاً جديداً في ثَرَى الطَّفِ قد فاضَ بالإحساس هنا قد أحاطَتْ بهِ الأرجاس هنا بالعَمُودِ أُصيِبَ الرّاس هنا كُلُّ طِفلٍ يُناديهِ هنا الكُلُّ يَصرُخُ يا عباس العلمُ و الكُفُوفْ، أروَعُ ما في الطُّفوف اباالفضلِ قد حارَ فيكَ الوفاءُ مِن خيلِه قدْ وَقع، لكنَّما اِرتَفَع هناكَ دَعتْهُ إليها السَّماءُ مِن بعدِكَ حَلَّ هنا الدَّمارُ عباسُ يَنتَظِركَ الصِّغارُ عباسُ قُمْ فَفِي الخِيامِ نارُ (عبّاسْ عبّاسْ يا قَمرَ العَشيرة)4 ***