شد عرش عرش تو داری

شد عرش عرش، تو داری برو بیا بس‌که
مُوَحِدیم، تو گفتی خدا خدا بس‌که

نیامده همه گفتیم: لا شَریکَ لَه
صدایِ پایِ تو پیچیده در حَرا بس‌که

بزرگ و کوچکِ بت‌ها به سجده افتادند
زِ گریه‌یِ سحرت ریخت ربنّا بس‌که

تویی که حور و مَلَک شد اسیر و مدهوشت
رَدایِ سبزِ نبوت نشسته بَر دوشت

*****

به استنادِ همه آیه‌هایِ جبرائیل
نریخت از دهنت غیرِ باده‌یِ تَهلیل

بخوان به دینِ تو ایمان بیاورند اکنون
هزار بار زَبور و هزار بار انجیل

بخوان، بلال بگوید اذان دَمِ کعبه
بگو به اَبرَهه دیگر رسیده آم‌ُالفیل

از ابتدا شده فرق تو با همه معلوم
نشسته‌اند کنارِ تو چهارده معصوم

*****

کنارِ مویِ سیاهت سحر که چیزی نیست
زِ معجزاتِ تو شَق‌ُالقَمَر که چیزی نیست

به زیرِ پایِ شما ریخته سپاهِ مَلَک
به رویِ تاجِ سَرَت چند پَر که چیزی نیست

بگو به منکرت اصلاً بیاورد دنیا
شبیهِ حضرتِ زهرا اگر که چیزی نیست

تویی که دستِ خدا را در آستین داری
محمّدی و خدایی که آفرین داری

*****

(زِ کوثرِ تو دهد شاخه‌هایِ طوبا بَر
نمی‌شود زِ تو پیدا در این جهان بهتر

روایتِ تو زِ معراج می‌کند اثبات
که در جمیعِ ذَواتی به صورتِ دیگر

علی مگر که نخوابیده‌ است جایِ شما)۲
پس امر کن بنشیند به جایِ تو حیدر

نشانده‌اند پس از تو، جماعتی خودخواه
سه تا خلیفه به جایِ علی وَلی‌ُالله

*****

علی امامِ من است و به خویش می‌بالم
علی‌ست روزیِ هر روز و رزقِ هر سالَم

یتیمِ کوچه‌نشینِ حوالیِ نجفم
چه خوب، چون که می‌آید خودش به دنبالم

مگر نگفته به حارِث «فَمَن یَمُت یَرَنی»
خودم فدایِ علی می‌شوم، چه خوشحالم

بهشت حُجره‌ای از وادیِ‌السَّلامِ علی‌ست
اگر که محترمم من، به احترامِ علی‌ست