شد راهیه فرات

شد راهی فرات تا بیاره برای خیمه آبی 
به دریا زد عمو تا که اصغر کنه کم بی‌تابی
تا که علمدار زمین افتاد، حسین جون داد 

*****
علم افتاد زمین، ارباب مونده با این دلواپسی 
با چشمای پر اشک دست به پهلو شده تو بی‌کسی
به حال و روزش چه می‌خندن، چه نامردن
چقدر جسارت بهش کردن، چه نامردن 
وا عطشا به کربلا