سلام خیل ملائک به محضر شهدا

سلامِ خیلِ ملائک به محضر شهدا
به پیرِ عشق خمینی، به رهبرِ شهدا

قرارِ قلبِ شکسته بهشت زهرا شد
بهشتِ ماست قبورِ مطهر شهدا

نهاده دست به سینه همه قیام کنید 
برای عرضِ ادب در برابرِ شهدا 

حیاتِ دینِ خدا ضامنش همین خون‌هاست
درودِ حق به سپاه دلاور شهدا

عجب شکوه عظیمی‌ست در صفِ محشر 
عبور قافله سالارِ بی سرِ شهداست 

چه عاشقانه نشستند پای دلبر خویش 
چه دلبری‌ست، واللهِ دلبرِ شهداست

بدونِ شک همه مهمان فاطمه گشته‌اند
که هست مادرِ ارباب مادرِ شهدا

کسی اگر سندش را طلب نمود بگو 
شمیم سیب می‌آید ز پیکرِ شهدا 

به راهِ دین همه هستی خود فدا کردند 
عطا کنید به ما هم ز یاورِ شهدا

خدا کند که نفس‌های آخر ما هم 
شود شبیهِ نفس‌های آخرِ شهدا

بخوان وصیت این پیرهای سیر و سلوک 
نشین عزیزِ من پای منبر شهدا

وصال خواهی اگر راهکارِ آن اشک است
که گریه‌های سحر هست کوثرِ شهدا

عبور کن شبی از سیمِ خاردارِ نَفست
که راه یابی از این در به معبرِ شهدا

******

هر چه از درد و بلا بر سرِ حیدر افتاد
داد و بیداد که یک روز به جعفر افتاد

یا رب این شعله چرا ول کنِ این طایفه نیست
باز از خیمه گذشت و رویِ این در افتاد 

وضویش خورد بهم بس که تکانش دادند 
سرِ سجاده‌ی خود، با دلِ مضطر افتاد 

با عصا هم بدود باز زمین می‌افتد
بی عصا رفت و به هر کوچه مکرر افتاد 

پس کجایند در این واقعه شاگردانش
پیشِ چشمان حرم، حُرمتِ منبر افتاد 

تا زمین خورد، صدا زد ز جگر وا اُمّا
پشتِ در یادِ زمین خوردنِ مادر افتاد 

مادرش خورد زمین، خورد زمین، خورد زمین 
جلوی چشم علی فاطمه با سر افتاد

فضّه آمد کمکش وَرنه مصیبت میشد 
فضّه با دیدن او پهلوی کوثر افتاد 

گریه‌ی غربتِ زن قاتلِ شوهر باشد
پس عجب نیست بگویی که حیدر افتاد

آخرِ روضه‌ی ما حرفِ حسین است، حسین
دِشنه با حنجرِ خُشکیده‌ی او در افتاد 

ولی الله به یک ضربه تنش برگشته 
گذرِ شمر به این ناحیه آخر افتاد

کینه‌اش با دو سه تا ضربه به پایان نرسید
آنقدَر زد، روی تَل یک سره خواهر افتاد