سر فرازی کردن ما

سرفرازی کردن ما بعد سرافکندگی‌ست
آنچه ما را می‌کشد بالا همین شرمندگی‌ست

یا سرم بر خاک می‌خانه است یا بر پای دوست
بنده‌ی دربار یارم افتخارم بندگی‌ست

بس که چیزی در بساطم نیست هی دل باختم
پیش دلبر دل نبازم حاصلش بازندگی‌ست

اشک من که در می‌آید بال در می‌آورم
چشم خشکم سال‌ها محتاج این بارندگی‌ست

کاسه‌ی اصرار مجنون را شکستند و نرفت
پشت این در آنچه لیلا می‌خرد یکدندگی‌ست

در مقام قرب باشی پیچ و تابت می‌دهد
گاه هجران نگارت باعث سازندگی‌ست

گاهی فقط احوال من را هم بپرس
آخه بی‌کس و کاری سائل بهتر از دارندگی‌ست

در سیاهی‌های شب خود را رساندم تا حرم
کورم اما کار خورشید نجف تابندگی‌ست

هر کسی یک قیمتی دارد بهایم با علی‌ست
سنگ صحن مرتضی بودن فقط ارزندگی‌ست

غصه‌ی روز مبادا را مخور مادر که هست
به کسی کاری ندارم کار او بخشندگی‌ست

بوی باب القبله می‌آید، کجایی کربلا
عطر سیب سرخ آن شش گوشه عطر زندگی‌ست

حسین جان ای آبروی دو عالم..