سخت آلودهام هوای روضه را از من مگیر
حسین طاهریپسندیدن45
بازدید6.1K
سخت آلودهام هوای روضه را از من مگیر آه ای مروه صفای روضه را از من مگیر هر لباسی جز غمت تن کردهام آرامش نداشت خواهشًا رخت عزای روضه را از من مگیر هر چه پل پشت سرم بوده خرابش کردهام این دو قطره اشک پای روضه را از من مگیر من بدون روضههای مادرت دق میکنم جان زهرا کیمیای روضه را از من مگیر هرچه دارم میدهم دار و ندارم را بگیر صاحب روضه نوای روضه را از من مگیر *** غم همین بس که مغیره به علی میخندد آن غلافی که تو را زد به کمر میبندد *** این سخن ورد زبانها افتاد دیدی آخر علی از پا افتاد *** داغت مرا همین دوشبه پیر کرده است دیدی عبا به پایِ علی گیر کرده است دیدی چقدر رویِ زمین خورد مرتضی دیدی چگونه جسمِ تو را بُرد مرتضی دیدی چگونه جان خودش را به خاک کرد دیشب علی توان خودش را به خاک کرد خانه خراب، خانه تکانی نمیکند کاری به غیرِ فاتحهخوانی نمیکند قبرت مرا دوباره زمینگیر کرده است داغت مرا همین دوشبه پیر کرده است جایِ طناب مانده بر این دست وایِ من دستم چگونه چشم تو را بست وایِ من دَرهَم شکسته آه عزیزم حلال کن پشتم شکسته آه عزیزم حلال کن دیدی که خانوادهی من را نظر زدند این زندگیِ سادهی من را نظر زدند توآمدی به خانهی من حیف شد خراب گرمیِ آشیانهی من حیف شد خراب یک خانه داشتم که همان قتلگاه شد شرمندهام که گوشهی چشمت سیاه شد بینِ یتیمهات علی گیر کرده است داغت مرا همین دوشبه پیر کرده است من ماندم و سکوتِ حسن آهِ زینبت بغض حسین اشکِ شبانگاهِ زینبت چادر نماز و معجر آتش گرفتهای دیوارِ خونی و درِ آتش گرفتهای