سالار زینب

ای که به خشکی لبات دریا توسل می‌کنه 
موندم چه جوری داغتو دنیا تحمل می‌کنه

گرم طوافن تا غروب سرنیزه‌ها دور سرت
وقت نماز تیرها سجاده میشه پیکرت

این موج که روی تنت با گریه می‌ریزه منم
زخمات لب وا می‌کنه هر بار بوسه می‌زنم

با آه شونه می‌کشم زلف پریشون تو رو
با اشک روشن می‌کنم شام غریبون تو رو

(حسین وای وای) ۲

تنت به زمین، سرت به سنان
سلام الله علیکَ ایها العطشان

پر از غم تو، زمین و زمان
سلام الله علیکَ ایها العریان

مرمل به دماء در خاک صحرایی حسین من
چرا ای تشنه‌لب بی‌یار و تنهایی حسین من

(حسین وای وای) ۲

قافله‌ سالار من کجایی ای دوای دردم؟
پی تو هرکجا می‌گردم تو رو تو قتلگاه گم کردم

ای بدن صد پاره رو خاک داغ این صحرایی
چرا مقطع الاعضایی بگو کجا برم تنهایی؟