زینت دوش نبی روی زمین جای تو نیست

زینت دوش نبی روی زمین جای تو نیست
خار و خاشاک زمین منزل و مأوای تو نیست

ای وای حسین...

به سوی شام و کوفه ام، چه ظالمانه می‌برند 
نمی‌روم ولی مرا، به تازیانه می‌برند 

سر تو را به نیزه ای، نشانده دشمن علی 
نمی‌روم ولی مرا، به این بهانه می‌برند 

شیعتی مَهْما شَرِبْتُم ماءِ عَذْبٍ فاذکرونی
اَوْ سَمِعْتُم بِغریبٍ اَوْ شَهیدٍ فَانْدُبُونی

لَیْتَکُم فی یَوْمِ عاشــورا جمیـعاَ تَنْظُرونی
کَیْفَ اِسْتَسْقی لِطِفْـلی فَاَبوا اَن یّرْحَمُونی

بیا نگار آشنا، شب غمم سحر نما
مرا به نوکری خود، شها تو مفتخر نما

ای شه ولا حسین، معدن سخا حسین
می‌کشی مرا حسین

آه از آن ساعتی با تن چاک چاک
نهادی ای تشنه لب، صورت خود روی خاک