زهرا! تو قرار بود، یارم باشی

زهرا! تو قرار بود، یارم باشی
هر لحظه‌ی زندگی، کنارم باشی
حیدر وسط معرکه، تنها مانده
برخیز که باز ذوالفقارم باشی

برخیز و توان بازوی حیدر باش
در خانه، دوباره بانوی حیدر باش
از غربت من باخبری زهراجان
با پهلوی زخم، پهلوی حیدر باش

تو رفتی و خانه‌ام عزاخانه شده
کاشانه‌ی من پس از تو، ویرانه شده
برخیز و بپرس: آب خورده‌ست حسین؟!
یا گیسوی زینبین من، شانه شده

بعد از تو، خرابی حرم را دیدم
در قطره‌ی اشکم، جگرم را دیدم
انگار که دنیا به سرم شد آوار
وقتی روی بازوت، ورم را دیدم

نقش ترک شیشه‌ی تو، مانده به جا
پرپر شدی و ریشه‌ی تو، مانده به جا
تو درس حمایت از ولایت دادی
رفتی تو و اندیشه‌ی تو، مانده به جا

گل‌های رووی پیرهنت، کشت مرا
نیلوفر رووی بدنت، کشت مرا
با فضّه که در کفن تو را پیچیدم
خونابه‌ی رووی کفنت، کشت مرا