زندگی را با عشق

زندگی را با عشق نوش جان بايد كرد
عشق در راه حسین فَوَران خواهد کرد

تا بوده چنین بوده تا باد چنین بادا 
تا بوده چنین بوده تا باد چنین بادا

بی‌همگان به سر شود همیشه
بی تو به سر نمی‌شود حسین جان

سَفینةُ النجات من  شب مرگ
بی تو سحر نمی‌شود حسین جان

به کسی ندارم اُلفَت یارا
ز جهانیان مگر تو جانا

لَکَ لبیک حسین یا مولا... 
لَکَ لبیک اباعبدالله... 

اولین درسی که به بنی‌آدم داد
اشک بر داغ تو بود که خدا یادم داد

داغ تو را خدا نهاده بر دل
داغی که از دلم بُرون نیفتد

هر که دلش هوای کربلا کرد
نمی‌شود به موج خون نیفتد

تو به موج خون بیفکن ما را
نَبُود شکایتی دل‌دارا

لَکَ لبیک حسین یا مولا.. 

من غم و مِهر حسین با شیر از مادر گرفتم
روز اول کآمدم دستور تا آخر گرفتم

بر مشامِ جان زدم یک قطره از عطر حسین
سبقت از مُشک و عود و گلاب گرفتم

بر مَشامم می‌رسد هر لحظه بوی کربلا
بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا

تشنه‌ی آب فراتم ای اَجَل مهلت بده
تا بگیرم در بغل قبر شهید کربلا