روضه
مصطفی مروانیپسندیدن6
بازدید300+
السلام علیک یا اباعبدالله وعلی الارواح التی حلت بفنائک علیک منی سلام الله ابدا ما بقیت و بقی اللیل و النهار ولا جعله الله آخر العهد منی لزیارتکم السلام علی الحسین و علی علی ابن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین حسین آرام جانم حسین روح و روانم السلام علیک یا فاطمه الزهرا خدا نان تو را هرگز نگیرد از گدا زهرا پناه بی‌‌پناهیِ منِ بی‌دست‌وپا زهرا بریم سر سفره مادر. کدوم مادر؟ شنیدم این روزا بستری شدی فاطمه. شنیدم این روزا حالت خیلی خرابه مادر. روضه مادر اونم از... چند شب پیش... دیدم یه خونه‌ای مادر از دست داد چه جور ریخت به هم. آدم یه چیزایی می‌بینه تو مصیبت‌ها، هی روضه‌ها رو تصور می‌کنه. اما ما این‌جورییم، عزیزمون از دست میره، سریع رفقا، دوست و آشنا، فامیلا میان یه جوری دورتو می‌گیرن جای خالی کمتر احساس می‌کنی. اما بمیرم، هیشکی دور زهرا نیومد. خودش تک و تنها تو بستر می‌افتاد، یه زینب دورش می‌گشت، یه علی دورش می‌گشت. زوده روضه بخونم ها، می‌دونم. اما صدا زد فاطمه‌جان، همسایه‌ها به مجلس ختمت نیامدند. من بودم و همین دو سه تا بچه‌های تو. گفت فاطمه‌جان، خیلی به مجتبای تو برخورد فاطمه. چرا؟ فامیل کم گذاشت برای عزای تو. شنیدم از دم همسایه‌ت می‌گفتن خوب شد از دنیا رفت خسته‌مون کرده بود زهرا. خدا نان تو را هرگز نگیرد از گدا زهرا پناه بی‌‌پناهیِ منِ بی‌دست‌وپا زهرا عبا را اعتباری نیست بی حظ حضور تو به زیر سایه تو جمع شد اهل کساء زهرا علی نام تو را ورد لب فرزندهایت کرد صد و ده مرتبه با مرتضی گفتیم یا زهرا یه بار دیگه قشنگ صداش کن، بیت بعدی می‌فهمی چرا گفتم. علی نام تو را ورد لب فرزندهایت کرد صد و ده مرتبه با مرتضی گفتیم یا زهرا مرا جان حسینت روز محشر گم نکن مادر! به خدا همه‌کاره‌ی محشر فاطمه‌ست، آی بچه‌ها! به خدا همه‌کاره فاطمه‌ست. خوب برا زهرا ناله بزنید، خوب برا خانم گریه کنید، خوب برا حسینش نوکری کنید. موقعی که مادر پاشو به صحرای محشر می‌اندازه، ندا میاد همه‌سرها رو پایین بیندازید زهرا داره میاد. درهای بهشت رو به روش باز می‌کنن، فاطمه وارد میشه. حدیث مفصله، با اینجاش کار دارم: یه وقت می‌بینن دو چیز در بغل گرفته؛ یکی دست‌های بریده اباالفضله، یکی پیراهن خونی حسینه. خدا میگه، میگه زهرا، من تمام حساب و کتاب محشرو نگه‌داشتم، هنوز دست به هیچی نزدم، حساب‌کتاب نکردم. منتظر بودم تو زهرا بیای، اول سوا کنی، هر کیو می‌خوای با خودت ببری ببر. هر کیو تو دوست داری ببر، بعد من شروع کنم. آخ آخ اینجاست که یه وقت زهرا سر رو بالا میاره، میگه نوکرهای حسینم دستاشونو بالا بیارن. خوش به حال اونایی که مادر بین اون صحرای محشر شروع می‌کنه سوا می‌کنه، میگه اینو بگید بیاد برا بچه‌م سیاهی علم کرد. اینو بگید بیاد، هر شب جمعه برا حسینم روضه رفت. اینو بگید بیاد، بعد هر نمازش رو کرد کربلا گفت: صلی الله علیک یا اباعبدالله. امشب می‌خوای باهاش حرف بزنی حرف بزن. بگو مادرجان، من خیلی گناه کردم می‌دونم. من خیلی خطا رفتم می‌دونم. من لایق محبت مادرانه‌ت نیستم می‌دونم. اما فاطمه‌جان، من اگه تو کل زندگیم یه حرفو راست زده باشم، اگه تو کل زندگیم یه کارو درست انجام داده باشم، اونم اینه: اومدم تو روضه‌ت، تا روضه‌خون اسم حسینو آورد اشکم جاری شد، دست به سینه‌م گذاشتم گفتم حسین‌جان! دلم گرفته کاش یکی بارون بباره که بارون همه‌ش اسم تو رو یادم میاره حسین‌جان چقدر اسم قشنگت گریه‌داره حسین‌جانم خودت نگاه کن. حسین‌جانم حسین‌جانم حسین‌جانم حسین‌جان یه شی دیگه بگم بیچاره بشی ها: همه‌جا سوخت، من و تل، آویزانم معلومه آقا! همه‌جا سوخت، من و تل، آویزانم مرا جان حسینت روز محشر گم نکن مادر محال است اینکه از دستت شود دستم رها زهرا نخ چادرنمازت وصله‌دارد آبروی ما گرفته بیرق ما رنگ از این تارهای زهرا یه بیت می‌خواد بیاره، شما مکتب‌الزهرایی‌ها بلدید روضه از حضرت زهرا رو. با همین یه بیت آتیش دلتون گر می‌گیره. غلاف قنفذ نامرد هم عهد تو را نشکست در اوج روضه ببین چه معرفتی می‌خواد یاد من و تو بده یه بیت. خوب دل دادی، ماشاءالله. غلاف قنفذ نامرد هم عهد تو را نشکست چه محکم دست بیعت داده‌ای با مرتضی زهرا یه جوری شال کمر علی رو گرفته... کی؟ زهرایی که پشت در حسابی کتک خورده. زهرایی که خودش فرمود بین در و دیوار قرار گرفتم: «ورکل الباب برجله فرده علیّ و انا حامل، فسقطت لوجهی» چنان لگدی به در خانه زد... آی در نیم‌سوخته، یالله! آخ مسمار گداخته... چنان به پهلوی زهرا... یه وقت دیدن بین در و دیوار صداش بلند شد: آخ بابا! این زهرا، این زهرا همین که خورد زمین، قنفذو که صدا کرد این نامردِ ملعون، آخ بمیرم برات فاطمه، با هزار زحمت خودشو به علی رسوند. شال کمر مولا رو گرفت، نمی‌ذارم علی رو کسی ببره. یه وقت ملعون دومی صدا زد: قنفذ برو، دستشو از دامن علی کوتاه کن! سلمان میگه یه وقتی داشتم عبور می‌کردم، صحنه‌ای دیدم ریختم به هم. اومدم محضر امیرالمؤمنین، یه وقت مولا دید حالم به هم ریخته، سؤال کرد سلمان چی شده، ریختی به هم؟ گفت آقا یه صحنه‌ای دیدم بدجوری منو ریخته به هم. چه صحنه‌ای دیدی سلمان؟ صدا زد آقا دیدم این ملعون داشت مالیات جمع می‌کرد، رسید به قنفذ... یه وقت با خنده صدا زد قنفذ تو از مالیات معافی. یه وقت دید علی آه کشید. صدا زد سلمان می‌خوای بهت بگم چرا از مالیات معافش کردن؟ گفت آقا بله بفرما. صدا زد: سلمان! «شکر له ضربة ضربها فاطمه بالسوط، فماتت و فی عضدها اثره کانه الدملج». این جایزه‌ی همون ضربه‌ایه که رو بازوی زهرای من زد. آی سلمان، به خدا قسم تا روز آخری که زهرا از دنیا رفت، هنوز دور بازوش سیاه بود. آی بمیرم! گردیده بود قنفذ همدست با مغیره او با غلاف شمشیر این تازیانه می‌زد حالا که دلت آماده‌ست حق روضه ادا میشه: امون از غما که نامحرما قدم می‌زدن توی خونه جلوی چشاشون، یا صاحب‌الزمان، در افتاد ولی صدا زد علی بگم؟ بیا فضه زهرا رو از چشم مردم بپوشون این که افتاده زمین همسرشه یا صاحب‌الزمان! در به جای چادرش رو سرشه داد بلدی بزنی برا زهرا یا نه؟ این که افتاده زمین همسرشه در به جای چادرش رو سرشه همه دلواپس پهلوی اونن، اما اون به فکر دستای حیدره‌شه بگم ناله بزنی برا زهرا؟ سیلی زدن یا خوردی به دیوار برگرد حسن رو از زمین بردار گفتم حسن گوشواره‌ی زهراست وای وای گم شد حسن تو کوچه‌ها انگار گفتم و بس باشه سینه بزن: شکست حیدرت، بمیرم برات کجا خورد سرت؟ نشستی، نشستی به خونه رسیدی، شنیدم با فریاد زدن: زهرا سرت داد زدن یکی نیست شبیهت... یادم نمیره قصه‌ی مسمار گیر کردی تو بین در و دیوار در رو شکست نامرد افتادی زیر دست و پا، همه‌ش تو رو می‌زد فاطمه! خونه پر از دود شد جوری زدن همه تنت سیاه و کبود شد دادش با تو: افتادی روی زمین، ولی حیا نکردن فاطمه! چند تایی ریختن سرت، تو رو رها نکردن رحمی به گریه‌ی بچه‌هات نکردن غرق خون شد چشم و ابروت کرده ورم دست و بازوت من می‌دونم تو حالت خراب میشه من این‌جوری می‌خونم: آره والله، آره والله گوشواره‌هامو که بردید نزنید منو مال یه یتیمو خوردید نزنید منو قصه‌ی من شد شبیه بی‌بی فاطمه چرا رقیه؟ منو تنها گیر آوردید نزنید منو چشمام مگه می‌بینه کبوده؟ زیر سرم بازار یهوده امون از آزارش طناب‌به‌دست شدیم گرفتار بابا! امون از آزارش خراب بشه کوچه و بازار تو روضه رو بلدی با من داد بزن: من نازپرورده بودم عذاب ندیده بودم بابا! عمه می‌گفت تا حالا شراب ندیده بودم سر رو توی بغل رباب ندیده بودم حسین! دست بیاد بالا، کربلا: حسین! این حسین کیست که عالم همه دیوانه‌ی اوست این چه شمعی است که جان‌ها همه پروانه‌ی اوست الان تو میگی حسین، اما الان بچه‌های علی یه اسم دیگه صدا می‌کنن. تو هم صدا بزن: یا زهرا