روضه

السلام علیک یا اباعبدالله
وعلی الارواح التی حلت بفنائک

علیکم منی سلام الله ابدا ما بقیت و بقی اللیل والنهار
ولا جعله الله آخر العهد منی لزیارتکم

السلام علی الحسین
وعلی علی بن الحسین
وعلی اولاد الحسین
وعلی اصحاب الحسین

بأبی انت و امی و نفسی یا اباعبدالله، جونم فدات آقا.

دوباره یه شب جمعه دیگه و قرار با اباعبدالله.

حسین...

کاش بودیم الان کربلا، می‌نشستیم روبروی ضریح شش‌گوشه، تو سرازیری باب‌القبله.
نگاه به ضریحت می‌کردیم و سلام می‌دادیم و روضه می‌خوندیم، صدا کنیم یا اباعبدالله رو.
شب جمعه‌ست، مادرش فاطمه کربلا روضه می‌خونه.

حسین...

قربون اسمت برم یا اباعبدالله.

دوباره روزگارم کردی و مهمان بارانم
غمت این‌گونه آبم کرده و حالا پریشانم

پیر شدم برات، حسین!

شکر کنیم به خدا، اگه روضه‌گرد شدی شکر کن.

دوباره روزگارم کردی و مهمان بارانم
غمت این‌گونه آبم کرده و حالا پریشانم

امشب اگه گریه می‌کنی، یکی حاجت داره، دعا چی؟ نیت کن، کرده بیاد تو برآورده کن حاجتت رو.
یکی این، یکی آی بچه‌ها گریه می‌کنید ثواب گریه‌تون رو هدیه کنید به این وروجک‌هایی که پای مرزها مقتدرانه ایستادن.
خیلیاشون بچه‌یتیمن، شب جمعه دلشون تو روضه‌هاست اما نمی‌تونن الان تو روضه باشن، شما به جاشون گریه کنید.
یاد کنیم همه شهدا، رهبر، شهید جمهور.

دوباره روزگارم کردی و مهمان بارانم
غمت این‌گونه آبم کرده و حالا پریشانم

چقدر این بیت می‌خوره زینب گفته باشه: هی نگاه به سر بریده بالا نیزه، حسین، غمت این‌گونه آبم کرده...
نمی‌شناسی دیگه منو، قول بهت می‌دم.

آخ از این حال خوب، آخ!

به یک دنیا نخواهم داد این حال خرابم را
همین که آبرویم دادی و بهر تو گریانم

حسین!

قربون شما برم، شعر فهمیدید آدم خیلی صفا می‌کنه با شما روضه بخونه، دردِ دل کنه با اباعبدالله.
آقاجان، همین‌جا وسط روضه می‌گم یه‌بار همه‌مون رو کربلا بیار.
یه روضه هفتگی کربلا بگیریم، برات گریه کنیم، حسین‌جانم!

چو یادت می‌کنم با یک سلام ساده ای آقا
بیا من را به یاد آن لب عطشان بسوزانم

من می‌دونم خیلیا سیره‌شون اینه، نمازش که تموم می‌شه تربت کربلا رو یه نگاه می‌کنه، سریع بعد نماز می‌گه السلام علیک یا عطشان.
اومد به خواب یکی از علما اباعبدالله، گفت از روضه عطش من زیاد بگید برا مردم.
بمیرم برا لب عطشانت، یا حسین!

سلام الله علی العطشان
سلام الله علی العریان

حسین‌جانم، حسین‌جان!

چو یادت می‌کنم با یک سلام ساده ای آقا
بیا من را به یاد آن لب عطشان بسوزانم

مرا آواره گودال خود کردی، نمی‌دانی
از آن ساعت شدی روح نماز و کل ایمانم

آقاجان، ما تازه فقط روضه‌تو شنیدیم این‌جوری داریم می‌میریم.
بمیرم برا اون مادری که آمد گودال... نگاه کردی زیر نیزه‌ها و شمشیرها، هی داره دست و پا می‌زنه.
یه وقت صدای زهرا بلند شد: بُنَیَّ، قتلوک و من الماء منعوک!

مرا آواره گودال خود کردی، نمی‌دانی
از آن ساعت شدی روح نماز و کل ایمانم

هماره وقت دلتنگی به یاد کربلای تو
برایت روضه یابن الشبیب شاه می‌خوانم

از امام رضا گفت، عزیز دلم، از روضه مادر گفت، حالا منم از امام رضا می‌گم.
صدا زد: یابن شبیب، ان کنت باکیا لشیء...
بچه‌ها امتحان کنید به خدا همینه، امام رضا دستور داده، دستورالعمل داده، فرمود: ای پسر شبیب، هر وقت غم دنیا به دلت اومد، هر وقت خواستی برا چیزی گریه کنی، ان کنت باکیا لشیء فابک علی الحسین، گریه‌تو به سمت حسین ببر، ببین چه جوری دلت آرام می‌شه.
شبای جمعه ما هم همینیم‌ها! اولش می‌آی می‌شینی برا خودت گریه می‌کنی، برا بدبختیت گریه می‌کنی، برا روسیاهیت گریه می‌کنی، اما از یه جا به بعد اگه قراره پیش خدا عزیز بشی یه راه داره، اونم اینه که هی بگی حسین...

حسین...

آی می‌کشی مرا...
حسین، می‌کشی مرا...

بذار تو هم روضه بخونی، بذار تو هم روضه بخونی.

الان، نگار آشنا!
شب تمام، سحر تمام

مرا به نوکری خود
شها تو مفتخر نما

ای گل وفا
معدن سخا

می‌کشی مرا

برایت روضه یابن الشبیب شاه می‌خوانم

آقاجان:

شده عیشم همین گریه
شده شوقم همین ناله

چی به خدا تو دنیا برا ما بهتر از این گریه و ناله برا اباعبدالله؟ هیچی به خدا.
برو همه دوراتو بزن، برو هر جا فکر می‌کنی حالت خوبه یا دلت خوشه برو، به خدا تهش برمی‌گردی همین روضه، می‌گی حسین‌جان هیچ‌جا درِ خونه‌ت نمی‌شه.
می‌دونی، بچه‌ها دنیا اینه، دنیا همینه، تا یه جایی دنیا باهات می‌آد، یه‌جایی که دیگه کارت گره می‌خوره رفیق نزدیکت هم گاهی ولت می‌کنه، می‌گه ببخشید خودم هم گرفتارم.
یه وقت که می‌بینی همه تنهات گذاشتن، تازه می‌فهمی رفیق حسینه.
لا رفیق الا لا رفیق له.
تازه اون‌جا می‌فهمی‌ها! تازه می‌فهمی با معرفت حسینه، بامرام حسینه.
همه دورم زدن آقا، تو دورم بودی.
همه پشتم زدن آقا، تو پشتم بودی.
می‌دونی چرا؟ آخه حسین، تو رفیقی که نمی‌ذاری یه مو از سر من کم شه، قدم خم شه.

شده عیشم همین گریه
شده شوقم همین ناله

بده قولم که تا محشر
همین دیوانه می‌مانم

حالا چی می‌خوای بگی به امام حسین؟ آقاجان:

خبر داری ز حال من که از دنیا و مافیها
خوشی جز غم گودال و این گریه نمی‌دانم

همه اینا رو گفتم، یه جایی می‌خوام امشب ببرمت تو روضه، گرفتارها، حاجت‌مندها، امشب برا شماهاست.
آقاجان:

خیالم این شده آخر
منم مال تو می‌گردم

به خدا کافیه‌ها، کافیه اباعبدالله یه نگاه کنه، گریه‌های دلبرانه‌تو ببینه، بگه این خوب برام گریه کرد، بذار اینو بخرمش، اسمتو می‌نویسه، می‌بینی چند وقت بعد پشت اسمت می‌نویسن شهید فلانی! می‌خره، می‌بره.
حسین‌جان:

خیالم این شده آخر
منم مال تو می‌گردم

آماده‌ای؟ با چی؟

به امضای ابالفضلت
منم جزو شهیدانم

امشب می‌خوام ببرمت در خونه باب‌الحوائج.
آی اونایی که گرفتارید، آی اونایی که حاجت دارید، به خدا ردخور نداره در این خونه نوکری کردن.
روضه‌خون می‌گه: روضه بود، روضه ابالفضل رو می‌خوند، یه وقت وسط روضه‌ش صدا زد: آی مردم، به خدا باب‌الحوائج عباسه! دیگه چند بار اینو گفت، پشت سر هم گفت.
یه وقت دید وسط روضه یه پیرمردِ مویه‌سفیدی بلند شد با عصبانیت صدا زد: آی روضه‌خون چرا دروغ می‌گی؟ کی گفته باب‌الحوائجه؟
زد از روضه بیرون.
همه متعجب: بابا حاجی، بچه‌روضه، چی شد این‌جوری گفت؟
فردا، روضه شب دوم، دوباره پیرمرده اومد، وسط روضه یه وقت بلند شد، گفت: به خدا باب‌الحوائج عباسه! من غلط کردم.
دیگه روضه تموم شد، صداش کردن: حاجی بیا ببینم چی شده؟ چت شده تو؟ دیشب اون‌جوری گفتی، امشب این‌جوری گفتی.
گفت: حاجی، بچه‌م مریض شده، همه دکترا جوابش کردن، ده شب رفتم حرم ابالفضل، ده شب قسمش دادم بچه‌مو شفا بده، نداد، دیگه تو دیشب تو روضه این‌جوری گفتی، عصبانی بودم، ناراحت بودم اون حرفو زدم، اما برگشتم خونه، تا رسیدم خونه دیدم بچه‌م سرِ حال رو پا ایستاده، صدا زد: بابا، به عباس چی گفتی بابا؟
گفتم: چی شده بابا؟
گفت: بابا، عباس اومد بالاسرم، یه کاسه آب دستم داد، اما بابا یه جمله گفت، صدا زد به بابات بگو من یه‌بار شرمنده سکینه شدم، من یه‌بار خجالت‌زده شدم، تو دیگه چرا بازم منو خجالت‌زده می‌کنی؟

های، قربونت برم! های، یا ابالفضل!
آخ بمیرم، امان از اون لحظه‌ای که تیر به مشک عباس رسید!
وای ابالفضلم!
دست که در بدن نداشت، مشک به دندان گرفته بود، خودشو یه‌جوری روی این مشک انداخته بود، تمام بدن ابالفضل پر از تیر شده بود، اما امید داشت، می‌گفت هنوز مشک سالمه، اما یه لئیمی تا تیر به مشک زد، حس کردی پاها خنک شد، سر آورد پایین:
و وقف العباس متحیرا...
هی یه نگاه به این طرف، یه نگاه به اون طرف، برم به خیمه، چه کنم؟
گفت:

نه آب مانده برایم
نه آبرو، چه کنم؟

خدا نکنه یه مرد به چه کنم چه کنم بیفته!
آی بمیرم برات، ابالفضل!

نه آب مانده برایم
نه آبرو، چه کنم؟

نه باده مانده، نه چیزی از این سبو، چه کنم؟

با خودش حرف می‌زد، گفت:

به فرض این‌که مرا سمت خیمه‌ها ببری
اگر سکینه به من گفت آب کو، بگو چه کنم؟

یه وقت سر آورد پایین، کلاه‌خود از سر ابالفضل افتاد زمین.
با عمود که به فرقش زدن، این‌جا بود: فصاح اخی، یا اخا ادرک اخاک...
این‌جا بود حسین فهمید بی‌برادر شده.
خورد زمین، حالا اباعبدالله خودشو رسوند با چه وضعی بالاسر ابالفضل، تا رسید بالاسر ابالفضل زبان‌حال عباسه، یه نگاه کرد به حسین با اون چشم‌های تیرخورده، گفت: حسین، می‌شنوی؟ دارن هو می‌کنن.
گفت حسین، زبان‌حال عباسه‌ها، گفت:

هو می‌کنند مرا که زمین خورده‌ام، زمین

به آرزوشون رسیدن، پهلوون علی رو زمین زدن.
گفت حسین:

هو می‌کنند مرا که زمین خورده‌ام، زمین

این یه مصرعش خیلی منو داغون کرد، خدا می‌دونه.
خوب باید تصور کنیدها! ابالفضل افتاده زمین، حالا سرش تو دامن حسینه، داره چند جمله با حسین حرف می‌زنه، گفت: داداش:

هو می‌کنند مرا که زمین خورده‌ام، زمین

بازم تو این لحظه به فکر خودش نیست ابالفضل:

هو می‌کنند مرا که زمین خورده‌ام، زمین
حسین، با من بگو که آبرویت برده‌ام؟

حسین، انتظار نداشتی من زمین بیفتم!

سوگند به موی مادرمان فاطمه نشد
شرمنده‌ام که آب نیاوردم

حسین، یه خواهش داره ازت:
لطفی کن و...
گریه‌دارا این‌جا باید داد بزنن برا ابالفضل:

لطفی کن و مرا به سوی خیمه‌ها نبر
خجلت‌زده ز غنچه پژمرده‌ام

شاید این‌جا بود اباعبدالله آروم اومد در گوشش گفت: ابالفضل، آب به خیمه نرسید فدای سرت، حسین قامتت...
آب به خیمه نرسید فدای سرت، حسین قامتت...

حالا اباعبدالله شروع کرد حرف زدن، خیلی عاطفیه، بیچاره می‌کنه آدمو این عبارات.
اونی که، خدا نکنه تو جمع ما باشه کسی برادر از دست داده باشه، اما به یاد همه شهدا، حالا اباعبدالله جوابش داد:

ای قدبلند، از دل صحرا بلند شو
قدم خمید، ای قد و طوبی، بلند شو

بعد از تو نیست قوت قلبی به خواهرم
بعد تو می‌شوم تک و تنها، بلند شو

گفت بذار یه حرفی بزنم غیرتیش کنم، گفت: ابالفضل:

دور و برم ببین همه در حال شادی‌اند
پایان بده به خنده و هورا، بلند شو

غیرتیا!

برگرد که دشمنان همه نزدیک‌تر شدند
آرامش دل همه زن‌ها، بلند شو

دست تو روی خاک، ولی دست دخترم
از ترس رفته است به بالا، بلند شو

حالا که مادرم به کنار تو آمده
حداقل به خاطر زهرا، بلند شو

اما یه وقت دید عباس داره التماسش می‌کنه، گفت: نه حسین، من نمی‌آم، من همین‌جا می‌مونم.
یه وقت دید سر رو گذاشت رو خاک.
دوباره اباعبدالله سر رو بغل گرفت.
دست که نداشت، دوباره یه تکونی به این بدن داد، سر رو گذاشت رو خاک.
این نورهن کلام بود، آخر روضه‌مه، دلت این‌جا نباشه‌ها، کربلا باشی‌ها، گریه کنی‌ها: هی دو سه مرتبه هی حسین سر رو بغل می‌گیره، هی ابالفضل سر رو رو زمین می‌ذاره.
صدا زد: عباس، چرا نمی‌ذاری سرتو به دامن بگیرم؟
یه وقت دید از گوشه چشم داره اشک می‌آد، صدا زد: حسین، تو دادی همه رو بغل کردی، هر شهیدی کربلا زمین خورد سرش رو به دامنت گرفتی، حالا نوبت ابالفضله، اما من می‌خوام مثل تو، یا حسین، که ساعاتی دیگر کسی نیست سر تو رو به دامنش بگیره، منم می‌خوام سرم رو خاک گرم کربلا...
آخ، آخر هر روضه‌ای گوداله ها!
بمیرم برا اون لحظه‌ای که و الشمر جالس علی صدرک...

زینب آخر تن تو بغل نکرد
نشد هیشکی سرتو بغل کنه، حسین!

زینب آخر سر تو بغل نکرد
حصیر آمد و رخصت غسل نکرد

آقا، با صدای بی‌رمق گفتی عطش، بمیرم کسی بهت محل نکرد.

آخ بمیرم برات، یا اباعبدالله!
یه بار دیگه بخونم ناله‌ش با تو ها! آی حسین!

زینب آخر سر تو بغل نکرد
حصیر آمد و رخصت غسل نکرد

با صدای بی‌رمق گفتی عطش
بمیرم کسی بهت محل نکرد

بمیرم برات، که محرومی ای عزیز زهرا از آب فرات
آخ بمیرم برات، حسین!

بمیرم برات، که محرومی ای عزیز زهرا از آب فرات
بمیرم برات، واسه لحظه‌ای که افتاد سمت خیمه نگات

حسین...

به خدا من برا عزیز خودمم این‌جوری گریه نمی‌کنم.
من فقط برا تو، حسین، خودمو می‌کشم و می‌زنم و گریه می‌کنم.
یه دستتو بیار بالا:

حسین، آرام جانم
حسین، روح و روانم

همه بگن‌ها، همه بگن:

حسین، آرام جانم
حسین، روح و روانم