رمضان، بهشت خدا شده ز گل جمال تو یا حسن

رمضان، بهشت خدا شده ز گُل جمالِ تو یا حسن
مَهِ نیمه اَخترِ کوچک ومَهِ نوهلالِ تو یا حسن

یَمِ علم و حکمت و معرفت
نَمی از کمال تو یا حسن
دلِ دشمنانِ تو را بَرَد
نَبَوی خِصالِ تو یا حسن

ولیِ خدا، ثمرِ نبی
گُهَر علی، دُرِ فاطمه
نگهت مسیح و مسیحِ جان
نفست شفای دل همه

دهنِ تو چشمه‌ی معرفت
سخن تو آیت محکمه
همه را به عشق تو های و هوی 
همه را به ذکر تو زمزمه

به محبّت تو مرا بُوَد
ز شرارِ نار چه واهمه
که بهشتِ لطف خدا شده
دلم از خصال تو یا حسن

تو سجودِ من، تو رکوع من
 تو سلام من، تو نماز من
تو مَطافِ من، تو طواف من
 تو عراق من، تو حجاز من

تو سرور من، تو نوای من
چه به سوز من چه به ساز من
نبود قسم به ولایتت
به گل بهشت نیاز من

اگرم به دست، جوانه‌ای 
رسد از نهال تو یا حسن
به تمام دینِ خدا قسم
که تمام دینِ خدا تویی

به بهشت و اَرض و سَماء قسم
که بهشت و اَرض و سَماء تویی
به مقام و سَعی و صفا قسم
که مقام  و سَعی و صفا تویی

به قیام و صبرو رضا قسم
که قیام و صبرو رضا تویی
به دعا و روحِ دعا قسم
که دعا و روحِ دعا تویی

شده اِقتدارِ ستمگران
همه پایمال تو یا حسن
هِله ‌اِی تکلّم قدسیان
شب و روز نُقل روایتت

صفحات مُصحَفِ جان پُر از
سُوَرِ لطیف حکایتت
به محبّتت به مَوَدّتت
به کرامتت به عنایتت

که بُوَد نگاه توسّلم
به چراغ راه هدایتت
به خدا قسم خِجِلم ز تو
که به اِدِّعای ولایتت

به زبان مُحّبِ تو بوده‌ام
به عمل مَلال تو یا حسن

منم آنکه با همه زشتیَم
سر خود به خاک تو سوده‌ام
چو دو چشم خویش گشوده‌ام، 
به محبّت تو گشوده‌ام

دل خلق را به فضائل و به مناقب تو ربوده‌ام
به علی قسم به نبی قسم، به خدا محبّ تو بوده‌ام
به ولای تو به ثنای تو، غزل و قصیده سروده‌ام

ز تو گفته‌ام ز تو خوانده‌ام 
به زبان حال تو یا حسن
منم گدای مجتبی جانم فدای مجتبی