دیده گر یار نبیند به چه دردی بخورد

دیده گر یار نبیند به چه دردی بخورد
کور ماندم به امید سحر دیدارم

به زبان عاشقم و وقت عمل غافل تو
به زبان نوکرم و وقت عمل سربارم

تا عزای شَه لب‌تشنه عزای حسن است
پس حسینیه‌ی ما صحن و سرای حسن است

نهضت کرب و بلا تحت لوای حسن است
گریه‌ی این دهه روزیش به پای حسن است

کربلا آمده‌اند این دو به امضای حسن
هرچه داریم به قربان پسرهای حسن
 
نوبتِ نوکریِ ساحت عبدالله است
رحمتُ الله همان رحمتِ عبدالله است

صحبتی هست اگر صحبت عبدالله است
 ذکر لب‌ها مددی حضرت عبدالله است

یازده ساله ولی حافظ قرآن‌ است این
به سکوتش مَنِگر غرّش طوفان‌ است این