دگر نشنوم گفتگوی تو را

دگر نشنوم گفتگوی تو را 
عطش بسته راه گلوی تو را 

علی گیسوان را پریشان كنم 
زمین و زمان جمله حیران كنم 

به گریه دعا بهر باران كنم 
ز غم شعله ها بر دلم می زنی 

ز ناله به این شعله دم می زنی 
مرا می كشی ای امید رباب 

چو از تشنگی لب به هم می زنی 
لالا لا لالا لا علی اصغرم 

بخواب ای علی اصغرِ اكبرم 
*** 

لباس شهادت به تن می كنی 
چو قنداق خود را كفن می كنی 

نشان كرده دشمن به تیر جفا 
سپیدی زیر گلوی تو را 

گلوی تو نه بلكه حلق مرا 
چو تیر عدو بر گلویت رسید 

به یك باره جان از تنت پر كشید 
و خون تو از روی دستان من 

چو مرغی به عرش الهی پرید 
لالا لا لالا لا علی اصغرم 

بخواب ای علی اصغرِ اكبرم 
*** 

امان از دل خسته ی مادرت 
دمی كه نشیند به نیزه سرت 

چو بر دوش نیزه شبی گرم خواب 
بود خالی آغوش گرم رباب 

و قلب رباب از غم توكباب 
و گاهی كه دشمن امان می دهد 

به نیزه سرت را نشان می دهد 
تو را در خیالش گرفته به بر 

به یادت دو دستش تكان می دهد 
لالا لا لالا لا علی اصغرم 

بخواب ای علی اصغرِ اكبرم 
*** 

تیر نگذاشت كه یك جمله به آخر برسد 
هیچ كس فكر نمی كرد چنین سر برسد 

پدرش چیز زیادی كه نمی خواست، فرات 
یك دو قطره ضرری داشت به اصغر برسد؟ 

***