دوباره مرغ روحم هوای کربلا کرد

دوباره مرغِ روحم، هوایِ کربلا کرد
دلِ شکسته‌ام را، اسیر و مبتلا کرد
زِ سر گذشت اشکم، به لب رسیده جانم
که هرچه کرد با من، فراغِ کربلا کرد

حسین حسین، حسین جان(۲)

شود تمامِ هستی، فدایِ آن دو دستی
که غرقِ بوسه با اشک، علیِ مرتضی کرد
سِزد همه جوانان، حنا زِ خون ببندن
که جا به حجله‌ی خون، یتیمِ مرتضی کرد