دو صولت پیمبری (حسین وای)

دو صولت پیمبری (حسین وای) 
به بازوان حیدری (حسین وای) 

دو مظهر دلاوری (حسین وای) 
به تیغ های صفدری (حسین وای) 

حسین وای حسین وای 
حسین و ابوالفضل، هر دو به میدان می روند 

ملائكند مستشان، ندیده كس شكستشان 
عنان دهر دستشان، به داوری به دلبری 

حسین وای حسین وای 
قبیله ای ز پشت سر، كشیده آه از جگر 

دوان دوان به چشم تر، چه دختری چه خواهری 
حسین وای حسین وای 

دو ذوالفقار خون فشان، دو گردباد بی كران 
شرر شرر خزان خزان، به حمله ی سراسری 

به پایشان قدم قدم، سپاه ها علم علم 
به خاك و خون قلم قلم، از این نبرد حیدری 

حسین وای حسین وای 
حسین و ابالفضل، هر دو به میدان می روند 

خروج كرده یك تنه به هیمنه به طنطنه 
حسین سوی میمنه به هیبت غضنفری 

یكی به شور و همهمه به میسره به علقمه 
به نام و یاد فاطمه به سوی مهر مادری 

حسین وای حسین وای 
*** 

دید كاندر حرم خسرو خوبان 
همه شان سینه زنان، مویه كنان، موی كنان، موی پریشان، دل بریان، سوی عباس شتابان، كه عمو جان چه شود قطره ی آبی برسانی به لب سوختگان 

شیر سرخ عربستان و وزیر شه خوبان، پسر مظهر یزدان، كه بدی صاحب حلم و ادب و بیرق وسجاده و سیف و حشم اندر رقمش با لقب ماه بنی هاشم و عباس علم دار و جهان گیر و جهان دار 
قد علم كرده پس مردی و مردانگیش 

 كه عموی تو نمرده دهمت آب اگر آب بود قیمت جانم