دلم خون گشت از چشم ترم آمد

دلم خون گشت از چشمِ ترم آمد 
و هر چه بدتر از آن بر سرم آمد 

خروشِ الرحیلِ قافله می‌زد 
به پاهایی که سوز آبله می‌زد 

سواره، فاتحانه، طبل می‌کوبید 
به اشکِ سوگواران هلهله می‌کرد 

به پای من قل و زنجیر می‌بستو 
به دست اهلِ بیتم سلسله می‌زد 

صدای گریه شد ممنوع و غیر از این 
کسی حتماً بدونِ فاصله می‌زد 

زمانی زجر، گاهی اخنس و یا نه 
سنان با کعبِ نی بی‌حوصله می‌زد 

شنیدم شمر، پای نیزۀ عباس 
برای ساربان حرفِ صله می‌زد 

مرا هر روز غوغای اسیری کُشت 
زِ شرم روی زینب، سر به زیری کُشت 

***