دل مرده‌ایم و یاد تو جان می‌دهد به ما

دلمرده‌ایم و یاد تو جان می‌دهد به ما
قلبیم و بودنت ضربان می‌دهد به ما

ماه خدا دومرتبه بی ماه روی تو
دارد بشارت رمضان می‌دهد به ما

برگرد ای که لحظه‌ی افطار، عاقبت
یک روز دست‌های تو نان می‌دهد به ما

روزی سه بار غرق غریبی و بی کسی‌ست
حسی که بی تو وقت اذان می‌دهد به ما

این ماه، فرصتی‌ست که باز عاشقت شویم
ماه خدا دوباره زمان می‌دهد به ما

امسال میهمان جد تو هستیم یا حسین
نامی که اشک‌های روان می‌دهد به ما

حالا که سفره سفره‌ی عشق است پس خدا
هرچه بخواهد این دلمان می‌دهد به ما

بی شک حواله‌ی همه امسال کربلاست
مزدی که آخر رمضان می‌دهد به ما

(جانم حسین جانم حسین
ای جان جانانم حسین)۲