دعای کمیل بخش دوم

هرکیم یا هرچیم پیش تو سر به زیر میام
تو میشی امیر دل من شبیه اسیر بیام

شنیدم سجیّتکم الکرم امام رضا
شما رو رها کنم کجا برم امام رضا

به کسی چه مربوطِ خوب یا بدم
واسه صاحب خونه مهمون اومده

به نگاهی تو مرا مهمان کن
نظری من به من از احسان کن

تو بی قراری و من نیز بی قرارترینم
که من غریب ترین مرد در تمام زمینم

کشیده است  از آن سو مدینه تیغ به رویم
نشسته است از این سو فراق تو به کمینم

به حال و روز تو گیرم که اشک شب نبارم
چه سازم این عرقی را که مانده روی جبینم

علی به خاطر بستر نشینی تو بگرید
تو هم به خاطر من گریه کن که خانه نشینم

به چادرت متوسل شدم که باز بمانی
منی که کهف امانم منی که حصن حصینم

مرا شکستن بازو مرا شکستن پهلو
چنان شکست که من بعد با شکست عجینم

برای سنگ مزارم پس از فراق تو بگذار
ز باغ پیرهنت لاله‌های سرخ بچینم

تو را زدند و خدا خواست من ببینم و دیدم
خدا کند که فراق تو را به چشم نبینم

ممنونم اگر نروی
میمیرم اگر بروی
از پیش من مرو