دعای افتتاح (شب هجدهم)

آخرِ عمری اسیری بی‌کس و کاری بد است
بعدِ عمری آبروداری گرفتاری بد است

چشم‌های خیره را یا کور کن یا دور کن
محمل بی پرده‌ی ما را خودت مستور کن

چهره‌ی این‌ها که می‌خندند خیلی آشناست
حرمله می‌زد مرا می‌گفت عباست کجاست؟

غصّه‌ام این نیست که دارم پریشان می‌روم
غصّه‌ام این است بی‌معجر به زندان می‌روم