دستم ز دامن تو نگردد رها حسین

دستم ز دامن تو نگردد رها حسین
ای دستگیر نوکر بی دست و پا، حسین

جز تو کسی به کاسه‌ی ما اعتنا نکرد
تنها امید ظرف غذای گدا، حسین

حکم قبول نوکری ماست با خدا
حکم قبول بندگی ماست با حسین

آدم برای گریه به تو آفریده شد
بانی خلقت همه‌ی انبیاء، حسین

در کشتی نجات رقیّه است ناخدا
ما را همین سه ساله رسانده است تا حسین

سرمایه‌ی محبّت زهراست دین ما
سرمایه‌ی محبّت زهراست، یا حسین

مقتل نوشته است نفس می‌زدی هنوز
وقتی که بست نیزه دهان تو را حسین

(حسین جان)۴

ای صبح امید یا اباعبدالله 
ای شاه شهید، یا اباعبدالله 

در عالم دل مدح تو می‌فرماید
قرآن مجید یا اباعبدالله 
...
بودند دیو و دد همه سیراب و می‌مکید
خاتم ز قحط آب، سلیمان کربلا

زان تشنگان هنوز به عیّوق می‌رسد
فریاد العطش ز بیابان کربلا
....
در آغوشم نمی‌گیری چه دردی بیشتر از این؟
بیا با بوسه‌ای درد دل عشّاق را کم کن

همه عالم مرا دیوانه‌ی عشق تو می‌دانند
اگر این است رسوایی مرا رسوای عالم کن

من از تعداد زخم پیگرت سر در نیاوردم
خودت فکری به حال پرسشی اینگونه مبهم کن 

کسی جز تو تن پاشیده را جمعش نخواهد کرد
بیا ای بوریا فکری برای جسم دَر‌هم کن

(حسین جان)۴

دم دروازه‌ی ساعات غم در جان او حل شد
معطّل شد،معطّل شد، معطّل شد، معطّل شد

به دورش دلقک از اولاد عمر و عاص آوردند
برای پایکوبی دورشان رقاص آوردند

خبر دادند ابناء یهودی‌های خیبر را
برای بازدید آورده اند اولاد حیدر را

چنان آتش ز بام افتاده دستار امامت سوخت 
همان چادر که باقی مانده بود از روز غارت سوخت

زنانی را که روی خویش را از کور پوشاندند
صلاة ظهر تا مغرب میان شهر چرخاندند

گفتی زمان وداعت صبور باش
هنگام قتل و سیلی و غارت صبور باش

بنگر به حال خواهر زار و تکیده‌ات
حرفی بزن با زینب قامت خمیده‌ات

آن قاتلی که در بر ما مست می‌کند
انگشتر عقیق تو را بر دست می‌کند
...

گوش‌ها بی گوشواره شد بد شد
گوش ما پاره پاره شد، بد شد

تن ما پر ستاره شد بد شد
به زنانت اشاره شد بد شد
...
در میان حرامیان رفتم
لاجرم بین این و آن رفتم
...
خود را به تو بستم که منم نوکر کویَت
از نوکریم گر که تو را عار نیاید

دیدم همه جا بر در و دیوار حریمت
جایی ننوشته است گنه‌کار نیاید
...
ما جمع پریشان که در شور و نوائیم
جارو کِش سلطان غریب الغربائیم

در حشر چو گویند که اَین الرضویون؟
(صد شکر که ما ریزه‌خور خوان رضائیم)۲