در نمازت چو ز لب ناله ی العفو برآید

در نمازت چو ز لب ناله ی العفو برآید 
این عجب نیست که محراب به فریاد در آید 

گهی از تو شود زنده گه از شوق بمیرد 
به تماشای نماز تو چو مرغ سحر آید 

مادر دهر نزاید چو تو ای دختر احمد 
مگر آنروز که میلاد رسولی دگر آید 

که شنیده است و که دیده است که یک دخت پیمبر 
کفو حیدر شود و مادر پیغامبر آید 

آری آری سخن ام ابیهاست گواهم 
همچو آینه به این طرفه حدیث است نگاهم