در قتلگاه چشم تو سمت خیام بود

در قتلگاه چشمِ تو سمتِ خیام بود
دعوا برای غارتِ رأس امام بود

ای‌کاش مانده بود لباسی که داشتی
شاید برای مادرِ تو اِلتیام بود

زینب اگر دیر آمده
در قتلگاه دور و برت ازدِحام بود

رأسی که چوب خورد به دندان و بر لبش
آیه به آیه صوتِ رسایش پیام بود

گیسوی او به قامتِ نی ناله می‌سرود
بر اهلِ بیت سایه‌ی او مُستدام بود

پیشانیت شکسته و موهات کم شده
خاکسترِ تنور چه کرده‌است با سَرَت

این‌ جای سنگ نیست، گمان می‌کنم حسین
افتاده است زیر سم اسب‌ها سَرَت حسین

(حسین جانم، حسین جانم، حسین جانم...)

یه کُنج از حرم، بهم جا بده
دلم تنگته، خدا شاهده

هوای حرم، هوای بهشت
ببر کربلا، بجای بهشت