در حیرتم از نام و نشان علی اکبر
مجتبی رمضانیپسندیدن0
بازدید94
در حیرتم از نام و نشان علی اکبر از وصف مقامات نهان علی اکبر گفتند حسین و علی و احمد و زهراست وا مانده عیان هم ز بیان علی اکبر شیعه شدم آن لحظه که مستانه شنیدم از مأذنهی قلبم اذانِ علی اکبر رگهای من از عشق لبالب شده با خون حالا که گرفته ضربان علی اکبر قد میکشم از معرفتش گر چه بگویم از قامت چون سروِ روانِ علی اکبر اصلاً به کسی غیر علی دل نتوان داد الّا به علی جان و به جانِ علی اکبر از کوه بلا هم به خدا ترس نداریم داریم اگر کهفِ امانِ علی اکبر نه اهل مدینه که بشر تا به قیامت روزی بخورد از سرِ خوانِ علی اکبر ممنونم از الطاف کریمانهی ارباب پخته است برای همه نان علی اکبر نادیده شدیم عاشق آن حضرت معشوق صد حیف نبودیم زمان علی اکبر حالا به خدا در صف یاری امامیم مهدی برسد کاش به جانِ علی اکبر آمادهی آن روز نبردیم که ای کاش ما را بنویسند یگان علی اکبر