در این جهان که جز غم و حرمان نداشتیم

در این جهان که جز غم و حِرمان نداشتیم
اِسمت اگر نبود، مسلمان نداشتیم

دیوانگان بی‌خبر از راه و رسم عشق
بودیم و در پیاله به جز جان نداشتیم

مردان عاشق، از همه تنهاترند پس
شکر خدا که یار فراوان نداشتیم

درکی نبود، از غم پروانه‌های عشق
در دل اگر که آتش هجران نداشتیم

پرسید هر کسی اگر از اسم و رسممان
جز نوکر حسین که عنوان نداشتیم

از آن زمان که اسمِ تو در کاممان نشست
کاری به کارِ قند فریمان نداشتیم

روز جزا و بحث شفاعت که جای خود
حتماً بدون عشقِ تو، ما نان نداشتیم