داده همیشه لطف تو امیدواری ام

داده همیشه لطف تو امیدواری ام 
اما گناه شد سبب شرمساری ام 

وقتی كه نیست كرده‌ی من بر رضای تو 
بیهوده است بر غم تو اشك و زاری ام 

عادت نموده‌ام كه بدون تو سر كنم 
شرمنده ی شما ز فراموش كاری‌ام 

از روزگار بی تو كه خیری ندیده‌ام 
پاییز شد بدون تو صبح بهاری‌ام 

دور است از مرام كریمانه‌ی شما 
هر چند من بدم به كناری گذاری‌ام 

ای انتظار حضرت زهرا شتاب كن 
پایان بده به این همه چشم انتظاری‌ام 

جز اشك روضه‌ای كه همان هم عطای توست 
كو توشه‌ای كه شود سبب رستگاری‌ام 

ای روضه خوان غبت خیرالنسا بیا 
پرچم به دوش محنت كرببلا بیا